Flash Fiction Challenge: The End Of A Long Journey

The plane ride

Finally, I was home. I dropped my bags to the floor with a sigh. My house was a mess, there was a stack of mail the size of a mountain but I was home. After sitting at the kitchen table for a minute, I opened the fridge to get something to drink. It was empty. Right, I still had to do the grocery shopping. So I grabbed my bags and dragged myself upstairs. After loading the washing machine I took a hot shower. It made me feel somewhat better, being clean for the first time in days. I sat down on my bed, thinking about the plane ride home. Well, I should say rides. What should have been a short trip from Iceland home, turned into an aeroplane disaster. 

I got on the plane in Reykjavík but apparently, something went wrong and the plane was redirected to Nuuk, Greenland. Don’t get me wrong, it’s a lovely place. I know since I had to spend a weekend there while the aeroplane problem was being sorted. Then we got the news we could leave but you guessed it, problems again. This time we were flown to Halifax, Nova Scotia, Canada. I did the famous Lighthouse Route and got to scrap that off my bucket list, but I really wanted to go home. 

After a quick talk with the airline, it was obvious the troubles weren’t over. I demanded to get my money back and told them I would find my way home on my own. I rented a car and headed for the border. There I spent a wonder-filled afternoon trying to explain what happened to me in the last few days so border patrol would let me into America. After checking with my unfortunate airline they gave me the green light and provided me with a coupon book for all kinds of restaurants, so nice of them. 

Being already here, I took the scenic route along the Maine coast, seeing the sights described in my favourite books. I stayed in a mediocre highway motel, it was dirty but at least I slept. At Portsmouth, I crossed into New Hampshire and a little later I rode into Massachusetts. Now that I was in the area I had to go visit the town of Salem before dropping off my rental car at the airport. Just my luck, I could only get a ticket with a layover in Paris. That’s what you get for just showing up at the airport without pre-bought tickets. Six and a half hours on a plane and I was on European soil again. I had time to grab a quick breakfast in downtown Paris, with a real croissant and a cup of coffee, before returning to the airport and finally going home. 

A week later than anticipated but I was finally home. Not exactly, I still had to get my car and drive to my actual home, but I was in my own country again! When I finally found my car in the vast airport parking I still had almost four hours to drive ahead of me but then I would be home. 

Sitting on my bed I remembered how good I felt when I saw the familiar surroundings of the national park doom up in the distance. People easily say that you get some extra days of vacation and that you should enjoy the extra time, and I did but at that moment you also really want to go home. I get dressed, grab my keys and head out for groceries. Nothing fancy, just enough to get me through the next few days without too much hassle. Tomorrow was Friday and my boss had been kind enough to tell me to come back to work on Monday, so I could rest a bit from my aeroplane hassle.  

On my way home, I drove past my parents to pick up my dogs. I was very happy they offered to babysit them at the last minute. I would have hated myself to call the dog pension and explain that I wasn’t coming back just yet. Now my parents were there to comfort my dogs and give them an extra treat. Both puppies were ecstatic to be reunited with me again and it took them the rest of the ride to calm back down again. Back home I cleared away my shopping, made a cup of tea and started on the pile of mail. Mostly bills and advertisement, luckily no more surprises. When I finally cleared away all my other stuff, I opened up my laptop and started the tedious task of sorting my photos. I had spent three glorious weeks in Iceland, driving through the country and photographing every little bit of it.  

I had saved up for this trip for a while, so I went fully prepared. Camera and different lenses, enough memory cards to photograph everything, a travel diary to write down all my adventures. As I had no idea of knowing my vacation would get extended with a week, I was very happy to have my laptop with me. I could clear off one of my memory cards for the pictures I took in Greenland, Canada and America. It was my plan beforehand to make a beautiful photo book with all the pictures I had taken, and I was still planning to do so. Seeing all the photos I had taken from the time after leaving Iceland, I decided to make a second book, reserved for my trip after my vacation. I just knew it would be a good story to have that book on my coffee table. 

Four hours later I wasn’t even through the first quarter of my photos but my eyes were too tired to continue. I threw my dinner in the microwave, ate it, walked my dogs and went to bed. Oh, how good it feels to lie down in your own bed again. The dogs jumped on the bed and curled up against me and I had the best sleep in weeks. Waking up in the morning, I felt so much better I took a long walk with the puppies. After that, I made myself a big English breakfast coupled with a big mug of coffee and opened up my laptop. Seeing my pictures reminded me that not only my trip home had caused problems. Even in Iceland, I hit some bumps in the road. Quite literal, I might add.  

The jeep I had rented was capable of all kinds of terrain but the speed bumps in Reykjavik proved too much for the car. It was only the second day of my trip and I had to return to the rental company. Lucky for me they didn’t make a fuss and provided me with a new one. Don’t get me wrong, I had a blast on the trip, even though a couple of things went wrong. I slipped and fell on my bum, sliding down a glacier. At least I kept my camera in one piece by taking the worst with my face while guarding the camera. Slowly I saw the storm enter my pictures as I went through them. And although it was cold and very windy, it made for some very beautiful photos. Already I had some candidates for a canvas, which was one of the reasons I took this trip.  

At the end of the weekend, I had both my books done. I also had two big canvasses for over my sofa and in my bedroom. Now I only had to wait for them to arrive. Then I made a selection of photos to have on my phone so I had something to show my colleagues. Now all I had to do was update my website with my stories and pictures and I was ready to return to normal life. The first thing my colleagues asked when I came into the office was if I had forgotten to take the plane back. I spent the rest of the day explaining to everyone how my trip ended. The last person was my boss. But he had a small surprise for me, he had signed me up for a convention. Where, you ask? Boston! 

Flash Fiction Challenge: The Subgenre Smash-And-Grab


Here we are again, with another subgenre mash-up. This time I got real lucky, and rolled for: subgenre 1, erotic and subgenre 2, comic fantasy. How do you think I did?


Secret Lovers

“Maybe this will work.” Dave said to his girlfriend. He stopped the car in a very dark part of the woods. It was eerily silent around them, just what they wanted.
“It could, I don’t sense any humans or other life forms in the vicinity.” Karen replied to him.
They were on a mission. A relationship between a witch and a werewolf was forbidden enough, but a male witch and a female werewolf was even rarer. Both Dave and Karen had to keep the relationship hidden from their friends and family. So now they were looking for a hidden spot to make love. Or have rough sex, which was more probable. 

The lovers looked at each other and undid their seatbelts. The second they were free, they fell into each other’s arms and started kissing. Both had waited so long for the other, the tension was tangible. Dave had Karen’s head in his hands and was slowly stroking her hair while jamming his tongue down her throat. Then she slapped his shoulder, making him back off. Karen took a big gulp of air.
“I love you, but I still need air to breath. You were blocking my nose and with your tongue in my mouth I couldn’t breathe anymore.” She explained. His face was so contorted in shock, Karen had no choice but to laugh.
“Relax, Dave. It’s okay. Just, keep a little room for me to breathe.” She stroked his face and saw him relax.
“I will. I’m sorry.” He again grabbed her head and started kissing her. A little less aggressive this time, but no less passionate. He kissed her on the mouth, on her nose and slowly made his way down her neck. Karen’s breathing became shallower as he reached the spot just behind her jaw. He nibbled her earlobe and breathed into her ear. Karen started to tug on Dave’s shirt. He backed away and she grabbed the rim of his shirt and pulled it over his head.
“Karen, wait! I’m stuck!” He exclaimed, shirt over his head and arms in the air. She tried pulling again but got nowhere.
“Pull it back down, I’ll get it off myself!” Dave said. She pulled the shirt back down and saw Dave’s red face. With care, he got out of the shirt and threw it in the back seat.  

Karen started to stroke his chest and pulled him closer so she could kiss his body. She heard his breathing change and knew he was getting even more aroused. Now it was her turn to lose a piece of clothing. Dave tore open her blouse, sending buttons flying through the car. One hit the corner of his eye.
“Ouch!” he yelled, bringing his hand to his face. He rubbed the sore spot while Karen tried to hold in her laughter. They looked at each other and now both laughed.
“Next time, you could just, you know, unbutton it.” She told him.
Dave looked at her, it was such a sexy look, the torn blouse with the lace bra now exposed. He grabbed her and pulled her in, making his way down to the edges of the bra. His hands were on her back, trying to unleash the clasps. He was still kissing her breasts, biting into the fabric where her nipples were poking through the thin lace. But those clasps wouldn’t give up. Frustration took over and Dave almost folded Karen in half to see the back and unhook it finally. Both the blouse and the bra disappeared into the back of the car.  

Dave dove into breast heaven while Karen caressed his hair. She made her way through the front of his pants and rubbed his crotch. He moaned but didn’t let go of her boobs. Karen tried to undo his pants, but with a belt and a zipper, it was harder than she hoped. Finally, Dave was too aroused and undid his own pants, being careful not to get anything stuck in his zipper. He set his junk free and Karen came forward and gave him a small blowjob. Now he was full on moaning, holding her head and pushing back in his chair. Karen repositioned her hand and leant forward again. But she had grabbed onto the seat recliner and the seat flew back all of a sudden.
“Whoah!” Dave yelled, while Karen almost bit his penis from shock. She looked up to him.
“My fault, sorry. I leant on the handle. Are you okay?”
“Yeah, I was just startled. No worries.” He was already lying back so he pulled her up to him. He shoved his hand under her skirt but found no underwear, much to his surprise.
“You dirty girl, you’ve been going commando all night and didn’t bother to tell me!” His arousal was back in full, thinking of her, sitting in the movie theatre without panties. Dave pulled her on top of him and she tried to mount him.
“Oh! Why do you have such a small car!” Karen hit her head, bumping into the roof of the car, “I’m not sure this is going to work, Dave.” She crawled back into her own seat. Dave reclined her seat and climbed on top of her. Karen spread her legs to let him in. Now they were getting somewhere.  

Dave got the rhythm and both were moaning from pleasure. Then Karen felt movement, but not from Dave.
“Dave! Handbrake!” He was still unaware of what was happening.
“What do you mean? Do you want me to stop?” He asked.
“No the car is moving! Do something!”
With his pants around his ankles, Dave climbed back into his seat and pushed the brake pedal. The car was on his handbrake but his movements made the car push through it. He secured the car back in its place and turned to Karen.
“Let’s go outside before we break it and roll down the hill.” He grabbed his pants and got out of the car. Out the back, he pulled a blanket and spread it out next to the car. They both sat down and started over.  

Slowly Dave pushed Karen back while pulling her skirt up.
“Pinecone!” She exclaimed with pain in her voice. Karen sat up, pulled the cone from underneath the blanket and tossed it into the forest. She got down again, without a problem. She sighed as Dave entered her and both were moaning to the rhythm of penetration. Dave started building the tempo and the moans turned to growls. The couple were about to come when Karen heard a car approaching.
“Quick, roll under the car!” Dave pushed with the blanket and all underneath. The car passed but didn’t stop. They waited for a second before crawling back out. They were happy they did because the car returned. Now it did stop and they saw a pair of boots approach the car. A flashlight shone into the car and they held their breath. It was a policeman, but he apparently wasn’t alarmed about a lone car parked here. He got back in his car and drove off. Underneath the car, the couple sighed a sigh of relief.  

They finished quickly, afraid the policeman would return. After they were done they got dressed again, with Karen using the blanket to cover up her blouse.
“Next time, let’s just go to a motel or something.” Dave said, still panting a bit.
“Yeah, that’s probably more practical. Or we take a tent and go camping out in the woods. No hassle with a small car or reclining seats.” Karen answered.
“A tent. There’s an idea. I’ll look into it this week. Maybe I can borrow one and we can go camping next weekend.” Dave liked the idea. They drove home in silence, thinking about everything that had happened that night. Dave stopped the car a block from Karen’s home, so no one would see them together.
“Will I see you again tomorrow?” He asked.
“I think I will be able to sneak out, I’ll let you know.” Karen fell silent for a minute.
“What’s wrong, honey?” Dave got worried.
“If you’re a witch,” Karen started, “Couldn’t you have cast a spell on us to be invisible?” 

Dag 15, Haastige spoed…


Voor de laatste keer worden we wakker in Schotland en hebben we bij het opstaan zicht op een loch. Er hangen wat wolken, maar het lijkt redelijk oké qua weer. We kleden ons aan, pakken de auto in en gaan voor de laatste keer naar de ontbijtzaal. De dame van het huis is nogmaals onze serveerster en weet het meeste van onze bestelling nog. Zelfs de laatste keer smaakt het prima en sneller dan we willen is het tijd om af te rekenen en op weg te gaan.

Het eerste stuk moeten we weer langs de wegafsluitingen en langs Loch Lomond, en nogmaals is het weer niet al te best en zien we inmiddels bijna niets meer van de bergen om ons heen. Met deze wolken is het een vreselijk saai stuk en al het verkeer voor ons. We bereiken de rand van Glasgow en het is tijd om een supermarkt op te gaan zoeken voor de boodschappen die we mee willen nemen. De 24-uurs Asda wordt gevonden op een industrieterrein bij Paisley, en als we de boodschappen binnen hebben doen we iets wat we nooit meer willen doen. We gaan door de drive-thru van de Starbucks. Het is simpelweg de snelste manier om koffie te halen in deze contreien, maar liever doen we het nooit meer.

Eenmaal weer op de weg komen we erachter dat we rond Glasgow meer vertraging hebben gehad dan gedacht en misschien hebben we ons ergens verteld, maar op deze manier gaan we niet op tijd bij de boot zijn. We willen graag nog kort stoppen bij Gretna Green en we moeten ook nog lunchen voor we de ferry oprijden. Geholpen door het feit dat de route dodelijk saai is, nemen we de beslissing om van onze traditie af te wijken en de snelweg op te draaien. Door dat te doen creëren we tijd om bij Gretna te stoppen en take-out lunch te halen.

De route naar de snelweg wil in eerste instantie niet echt lukken doordat we vast zitten achter een vrachtwagen. Op het moment dat de frustratie eigenlijk niet leuk meer wordt, zie ik een klein gat en stuur Ewout er voorbij, Het wordt een redelijk spectaculaire inhaalmanoeuvre, net voor de bocht duiken we (ruim) voor de vrachtwagen. Misschien niet helemaal volgens de regels, maar bijna je stuur opeten van frustratie is ook niet goed.

Gretna Green

De snelweg rijdt lekker door en is nog niet eens zo heel erg vervelend om te rijden. We rijden lekker door en bereiken Gretna Green. We zijn snel de auto uit, doen een sanitaire stop, kopen wat we nog willen kopen en halen een deur verder lunch ‘to go’. Dat was snel shoppen en dat moet je hier eigenlijk ook willen. Stiekem is het gewoon té toeristisch, maar ja, het is wel lekker makkelijk. Dan komt ook het onvermijdelijke moment dat we Schotland uitrijden en dat is toch altijd weer een ding. We weten dat we terugkomen, maar toch.

Nog een klein stukje snelweg en dan de snelste route via een A-weg. Daar komen we vast te zitten achter een autotransporter. Hij vervoert geen auto’s, maar dat maakt hem niet echt sneller. Weer voert frustratie de boventoon, vooral omdat de wagen gewoon te groot is om hem er op een vrij stuk naast te zetten. Daarbij zorgt dit voor vertraging en daar hebben we, plat gezegd, nu echt geen tijd voor. Dan wordt het goddank tweebaans en Ewout vliegt er nog net niet voorbij.

Ondertussen hou ik de reistijd via Google Maps bij, maar vooralsnog houden we dezelfde aankomsttijd. We kunnen uiterlijk om 16.15 inchecken en als we zo door kunnen rijden zijn we er om 15.50. Niet echt ruim en het zorgt ook voor een licht stressgevoel. Dan rijden we op de randwegen van Newcastle en alles staat hier zo heerlijk goed aangegeven. Dank de Europese Unie voor het afschaffen van de roamingkosten, daardoor zie ik net op tijd dat er voor ons een groot ongeluk gebeurt is en kan ik Ewout, weliswaar over het verdrijvingsvlak, een andere route opsturen.

The Princess Seaways

Keurig op tijd en zoals aangegeven zijn we net iets over kwart voor vier bij de terminal, en we mogen bijna direct de boot op. We hadden onze tassen al voorbereid en zijn snel op onze kamer. Magisch staat nog geen 5 minuten later onze purser voor de deur en helpt ons om het diner te upgraden. Dat buffetrestaurant aan boord is leuk maar om de vakantie nou af te sluiten met het eten van bordkarton…

De haven van Newcastle

Als dat geregeld is klimmen we naar de Sky Bar voor een drankje, jawel, in de stralende middagzon. Op het moment dat de boot daadwerkelijk vertrekt stappen er drie pipers op het dek en beginnen, heel toepasselijk ‘Auld Lang Syne’ te spelen. Mooier kunnen we de afsluiting van deze reis niet voorstellen, met de zon op onze gezicht en het geluid van doedelzakken varen we de haven uit. Later blijkt dat het leden waren van een Duitse pipe-band uit Wuppertal. Toch mooi dat alles zo samen komt.

Vlak voor 8 uur Nederlandse tijd gaan we aan tafel en upgraden naar deze maaltijd is de beste beslissing van de reis. Het eten smaakt heerlijk en het is heerlijk rustig en relaxed. Onze Russische ober Piotr kan nog wat gastvrijheid leren maar vermakelijk is het wel. Goede leer voor de volgende keer, eten in het goede restaurant. Tjokvol begeven we ons een verdieping hoger en vermaken ons met de troubadour van dienst. Een Amerikaan uit Louisiana die eindelijk wél kan zingen. Wat hij op de ferry naar IJmuiden doet is ons een raadsel, maar het is een wereld van verschil met de vorige ‘zangers’.

Zodra dit verslag af is duiken we ons bed in, de reis heeft ons behoorlijk uitgeput en we hebben nu een uurtje minder door het tijdsverschil. Als morgen de wekker gaat kunnen we het platte land van Nederland al weer zien en dan rest ons alleen nog een klein stukje rijden naar huis. Waarschijnlijk beginnen we morgen al aan de planning van de trip voor volgend jaar, want dat we terug gaan staat al vast, nu de details nog. Het was dit keer weer een fantastische trip en Schotland heeft ons hart voor altijd in de handen. De natuur, de mensen, het lekkere eten. We hadden beiden nooit gedacht mensen te worden die elk jaar naar hetzelfde land op vakantie zouden gaan, maar soms wordt je verliefd. Gelukkig werden we allebei verliefd op hetzelfde land.

We hopen sommige mensen die we dit jaar hebben ontmoet volgend jaar terug te zien, net als sommige plaatsen. De lijst wordt langer en we hopen dat dat nooit ophoud. Schotland je was fantastisch en tot volgend jaar.

Alba gu bràth!

Dag 14, Het ergste voor het laatst


Het is onze laatste volle dag in Schotland en we slapen nog één keer een beetje uit. Nu we de verwarming hebben uitgezet is het een stuk beter te doen met het dikke dekbed. Voor ontbijt kiest Ewout voor de vis die hier voor de deur gevangen wordt, in plaats van het Schotse ontbijt. Het bevalt, maar het is eigenlijk te veel moeite voor het ontbijt. Niet lang na het ontbijt gaan we de auto weer in voor onze laatste dag.

Het plan is een rondje te doen door het Loch Lomond and the Trossachs National Park. Alleen het weer wil niet echt mee werken. Zoals traditie is bij onze reizen naar Schotland hebben we één dag volle regen en blijkbaar is het dit jaar vandaag. Het is grijs, de bewolking hangt laag over de bergen en eigenlijk is het gewoon heel saai. Het eerste deel van de route is mooi, zeker het stuk over de ‘Rest and be thankful’-pas. Helaas is het wel heel druk op de route, en ook de wegwerkzaamheden werken niet echt mee. Een tijdje zitten we vast achter een vrachtwagen wat het geheel niet beter maakt. Als we er eindelijk net voorbij zijn, moeten we weer stoppen voor wegwerkzaamheden en gezien de kwaliteit van de weg is dat ook hard nodig.

Dan komen we bij Loch Lomond en je zou verwachten dat een route langs het grootste meer (qua oppervlakte) van Schotland mooi is, maar de weg is eigenlijk net te smal en overal langs het loch staan bomen waardoor je het meer zelf eigenlijk niet ziet liggen. Uiteraard niet geholpen door de grijze en laaghangende bewolking. Het ziet er naar uit dat het vandaag ook niet meer beter gaat worden.

Bij Drymen gaan we van de doorgaande route af en proberen we een klein weggetje meer richting het meer, hopelijk zien we op die manier iets meer. Wat we zien is vooral heel veel slecht wegdek en heel erg veel bomen. Bijna aan het eind van de route stoppen we bij het bezoekerscentrum, niet zozeer voor het centrum, maar meer voor de toiletten en het vangen van wat Pokémon. Als we het einde van de weg bereiken hebben we nog steeds niet veel van het meer gezien, maar wel veel gevangen.

De weg is doodlopend dus we moeten het hele stuk over die slechte weg ook weer terug. We stoppen nogmaals bij het bezoekerscentrum voor een sanitaire stop en ploegen dan terug over het weggetje. Terug op de hoofdroute rijden we door naar Aberfoyle, hopend op een wat grotere supermarkt voor de boodschappen voor thuis. Het dorp is niet veel aan, de helft van de winkels is vervallen, de andere helft staat leeg. Toch vinden we een plekje om te lunchen en terwijl we eten begint het buiten nog heftiger te regenen.

Na de lunch gaan we richting het noorden via Duke’s Pass. Er staat een bord dat er wellicht een wegafsluiting is, maar we zijn weer eigenwijs en rijden door. De afsluiting zou tot kwart over 3 moeten duren en het is 5 voor 3. Laten we hopen dat ze eerder klaar zijn en we gewoon door kunnen rijden, want het hele stuk terug is ook niet echt aantrekkelijk. De route door de pas is vast heel mooi als het goed weer is maar nu is er niet veel aan. We kunnen gewoon doorrijden, het asfalt stoomt nog maar het is wel heerlijk glad.

Eerlijk gezegd is de rest van de route gewoon heel erg saai en we zijn het ook wel een beetje zat. We rijden via de snelste route terug naar het hotel en besluiten alvast te gaan inpakken en klaar maken voor de terugreis. Al is het jammer dat de vakantie zo goed als voorbij is, we zijn ook wel weer blij om naar huis te gaan en onze katten te knuffelen.

Tegen 6 uur gaan we richting de bar en kletsen wat met de lokale bevolking. Eerder dan verwacht is het tijd om te gaan eten, maar dat combineren we prima met het verder kletsen. Na het eten zijn er inmiddels weer andere mensen aangeschoven en voor de laatste keer deze vakantie worden we met sluitingstijd de bar uitgezet. Al zien we de barman twee minuten later weer, de mensen waar we mee zitten te kletsen zijn zijn schoonouders. Zijn vriendin is onze bardame van de eerste avond, dus het is een gezellige boel. We moeten morgen wel vroeg op dus laten we hopen dat het niet te laat wordt.

Morgen is de rit richting de ferry. We moeten wel nog langs een supermarkt, maar dat moet rond Glasgow wel lukken. Morgen komt ook het laatste reisverslag alweer, maar nu eerst nog lekker slapen.

See ye later!

Dag 13, Van regen tot waterval


Doordat dit de laatste stop van onze trip is en we hier een paar dagen blijven, kunnen we een beetje uitslapen. De bedden zijn hier heerlijk en dat helpt al enorm als je een beetje uit wil rusten. We doen het rustig aan deze ochtend, op ons gemak ontbijten we en gaan daarna niet gelijk weg. Alle tijd vandaag, en voorlopig is het weer ook niet vreselijk uitnodigend.

Als we dan eindelijk weg gaan regent het nog steeds vrij heftig. We trekken ons er niet veel van aan, we weten dat het aan de andere kant van de berg weer heel anders kan zijn. Plan voor vandaag is iets wat we al een tijdje wilden doen, maar waar het de vorige keren niet van gekomen is. Die mooie Glencoe pas hier zo vlakbij nogmaals doorrijden, maar dan vanaf de andere, minder populaire kant. Zoals we inmiddels weten kun je op die manier heel anders tegen dingen aankijken.

Het is voor de verandering op de Rannoch Moor redelijk goed weer en we kunnen verder kijken dan ooit tevoren. Toch gaan we niet voor een wandeling, het weer is hier heel verraderlijk en de wind ook behoorlijk intens. Wel slaan we de weg naar Glen Etive in, wat ons dieper het dal invoert. Het is een eenbaansweggetje met passeerplekken en in eerste instantie hebben we duidelijk een toerist voor ons. Zodra er in de verte een auto aankomt duikt hij rechts de passeerplek in, waardoor de tegemoetkomende auto er links langs moet. Precies de verkeerde kant dus. De auto voor ons laat ons er al gauw langs, wellicht om van ons af te kijken hoe je dat in godsnaam doet.

Dat er veel regen gevallen is de afgelopen dagen, daar hebben we alles van meegekregen. Nu op de route naar Glen Etive plukken we er ook de vruchten van. De ene na de andere enorme waterval passeren we, Sommige van heel hoog op de bergen, sommige die met zo’n kracht naar beneden komen dat je er niet onder zou willen staan. De rivier in de kloof stroomt en kolkt als een bezetene, de dominante kleur is wit door alle vallen en stenen in het water. Waar het kan stoppen we even om de rivier of watervallen te bekijken en te fotograferen. Je moet bijna ogen in je achterhoofd hebben wil je ze allemaal kunnen zien. Gelukkig moeten we deze route ook nog terug, de weg loopt dood bij het meer.


Naarmate we dichter bij Loch Etive komen wordt de weg beduidend slechter. Het vraagt alle stuurmanskunst van Ewout om zonder schade over de weg te komen, niet geholpen door toeristen die ons tegemoet komen en moeite hebben met passeren. We komen nog langs een heel heftige waterval midden in de bocht van de weg en dan zien we het meer voor ons. Overduidelijk al een beetje uit zijn oevers getreden door alle watertoevoer uit de bergen. Meer dan uitzicht over het meer is hier niet dus algauw stappen we de auto weer in om hetzelfde verraderlijke stuk terug te gaan.


Gelukkig komen er weinig auto’s ons tegemoet, zodat we niet te veel in de zachte berm hoeven duiken. Alle bordjes van de passeerplekken zijn verdwenen. We fotograferen wat af, toch weer een mooie bijkomstigheid van al die regen. De rotte weg maakt wel dat het stukje rijden redelijk vermoeiend is en de tijd is ook harder gegaan dan gedacht. We rijden de rest van de route door Glencoe, ook van deze kant is de route onwijs aantrekkelijk. Even moeten we stoppen, er is blijkbaar een hardloopwedstrijd bezig door de bergen en bij een van de parkeerplaatsen moeten de renners de weg oversteken. Wat is dat deze vakantie toch met wieler- en hardloopwedstrijden?

Eenmaal aangekomen in het daadwerkelijke dorpje Glencoe schuiven we aan in het Glencoe café voor een kop koffie en lunch. Een stevige kop huisgemaakte wortel-gembersoep en een sandwich maken dat we behoorlijk vol zitten en dat we veilig weer op weg kunnen. Het is druk op de weg en ook de regen komt af en toe weer voorbij. Halverwege de terugreis spotten we Castle Stalker, we stoppen op een parkeerplaats en lopen naar het uitkijkpunt om het kasteel te aanschouwen. Gelegen in Loch Laigh, een inham van Loch Linnhe, op een klein eilandje en alleen te bereiken bij laag tij. Grappig om daar zo bijna aan voorbij te rijden.

De rest van de route merken we allebei eigenlijk dat we toch wel vrij moe zijn en zonder verder nog te stoppen of dingen te bekijken rijden we terug naar het hotel. Een beetje rondhangen in de hotelkamer is ook wel eens lekker en pas vlak voor het eten gaan we naar de bar. De lokale bevolking is dun bezaaid en gaat vrij vroeg naar huis. We halen bijna de drie gangen dit keer, het toetje wordt gedeeld, maar het was wel erg lekker. Vanavond een beetje op tijd naar bed en dan morgen alweer onze laatste volle dag in Schotland. Aan alle goede dingen moet een eind komen helaas. Maar voor het zo ver is nog anderhalve dag de tijd voor wat laatste avonturen!

See ye later!

Dag 12, schuitje varen


We worden voor de laatste keer wakker op Skye en het weer lijkt zich redelijk te houden. Onze spullen gepakt ruimen we eerst de auto in voor we ons aan het ontbijt wagen. De gastvrouw lijkt pepers te hebben gegeten, ze vliegt tussen de tafeltjes heen en weer. Niet veel later beklaagt ze zich dat iedereen zo makkelijk is vandaag, ze houdt van mensen die moeilijk doen. Helaas, we hebben geen lastige verzoeken en zijn vrij snel klaar met ons heerlijke ontbijt.

Alleen nog even de rekening betalen en vertellen dat we waarschijnlijk volgend jaar weer terug komen. Dat wordt goed ontvangen, ze ziet ons graag terug. Dan is het tijd om Portnalong te verlaten en daarmee ook het eiland Skye. Dit keer gaan we niet via de mooie brug maar nemen we de oude route naar Armadale. Onderweg stoppen we nog in Broadford voor een goede kop koffie, op een steenworp afstand van het met afstand slechtste hotel waar we ooit geslapen hebben. We overbruggen de tijd tot de overtocht nog even met het spelen van wat Pokémon, we hebben toch tijd zat.

Armadale – Mallaig ferry

Bij de ferry aangekomen sluiten we netjes aan in de rij en maken een sanitaire stop in het kantoor van de ferry. Terug bij de auto worden onze tickets gescand, terwijl we de boot aan zien komen vanaf de andere kant. In een poep en een zucht is de boot uitgeladen, maar het duurt nog even voor we er op mogen rijden. Als we eenmaal geparkeerd staan gaan we de auto uit en klimmen naar het dek. Nog voor we daar aankomen zijn we al vertrokken en met een aardig tempo ook. Het enige nadeel is dat de overtocht naar Mallaig over een zeestraat is, en dus is het water nogal ruw. De boot gaat aardig heen en weer en binnen een paar minuten ben ik hartstikke misselijk. We blijven aan het open dek, want dat helpt. Gelukkig is de overtocht ook maar 20 minuten.

Aan de overkant zijn we ook weer snel uitgeladen en weer op het vasteland. Helaas wil de misselijkheid niet echt zakken, dus dan maar even de oogjes dicht. Ewout voelt de moeheid inmiddels ook en parkeert de auto voor een hazenslaapje. Het pept genoeg op om weer door te kunnen en de misselijkheid is ook gezakt. Tijd voor lunch! In het kleine plaatsje Acharacle vinden we The Highlander Café en daar eten we een goede tosti, vers voor onze ogen gemaakt. Ook nemen we nog een stukje ‘millionaire shortbread’ mee, veel te lekker om te laten liggen. Ondertussen begint het weer een stuk druileriger te worden, blijkbaar zitten we in de staart van een afgezwakte orkaan. De wind valt mee, maar de regen wordt intenser. Na de lunch besluiten we de short cut te nemen en aan te sluiten voor het pontje naar Corran. Op die manier hoeven we niet langs Fort William, waar het altijd heel druk is en de route ook nog eens heel saai is.

Het laatste stuk van onze route naar het hotel is het mooiste gedeelte van deze route: Glencoe. De enorme vallei met steile bergtoppen is elk jaar weer indrukwekkend en inmiddels weten we precies waar we moeten, en waar we willen stoppen. De regen hangt half over de bergen, wat het een totaal andere sfeer geeft dan vorig jaar toen de zon er vol op stond. Toch heeft dit ook wel wat en zeker voor de foto’s is het een heel mooi plaatje. Het is te hopen dat deze route nooit gaat vervelen, hoe vaak we het ook rijden.


Zodra we de glen uitrijden en Rannoch Moor doorrijden komt de regen echt naar beneden En dat is eigenlijk altijd zo. Na al die jaren hebben we dit stuk nog nooit gereden zonder dat het regende. Het heeft iets te maken met de bergtoppen in de glen, maar het maakt het stuk moerasland niet echt aantrekkelijker. Blijkbaar word er wel gejaagd, we rijden langs twee doorweekte mensen met tussen hen in een dood hert. Zo te zien nemen ze het mee, toch prettig dat het dan niet alleen om de sport gaat.

Bij Tyndrum stoppen we nog even voor een sanitaire stop en een bezoek aan The Green Welly, een veel te toeristische winkel, maar soms is dat gewoon leuk om te doen. Na Dalmally gaan we van de hoofdroute af en nemen we kort een paar foto’s van Kilchurn Castle, hopelijk lukt het om in de komende dagen het kasteel zelf te bezoeken. Met redelijk veel regen rijden we het laatste stuk naar het hotel, maar als we uitladen is het gelukkig redelijk droog. In de bar en het restaurant is het druk, maar we kunnen nog wel een tafel regelen. Het is niet eens heel lang wachten en het eten is erg lekker. De porties zijn wel een stuk kleiner dan de afgelopen dagen, misschien dat we deze vakantie dan toch de drie gangen gaan halen.

Kilchurn Castle

Na het eten is er net een muzikant aan het opbouwen dus we verhuizen naar de bar. Hoe een volumeknop werkt weet de beste man denk ik niet, het geluid is wel erg hard voor zo’n kleine ruimte. Maar, toegegeven, de man kan wel zingen. Vele klassiekers passeren de revue en het feit dat er maar vijf man overblijft halverwege de avond lijkt de man niet te kunnen deren. Hij eindigt met een indrukwekkende versie van ‘Nessun Dorma’ en dan is het ook bijna tijd om naar bed te gaan. We kletsen nog wat met de lokale bevolking, maar even na half 1 zet de barman ons er toch echt uit.

Morgen maar een beetje uitslapen, dat hebben we wel verdiend na de afgelopen dagen. Nu alleen nog duimen dat de regen morgen wat minder wordt; af en toe een bui is niet erg, maar constant regen is niet lekker. Het is nog maar een paar dagen en we sluiten graag goed af. Duimen jullie mee?

See ye later!

Dag 11, een verkenningstrip


Het plan was om een beetje op tijd op te staan, maar dat is niet helemaal gelukt. Pas tegen tien uur zijn we klaar met ontbijten, deels te wijten aan moeheid, deels aan de file bij het ontbijt. Onze spullen voor de dag stonden al in de auto dus als ons eten op is en een laatste sanitaire stop gemaakt, gaan we de auto in.

Het plan voor vandaag begint met de wandeling naar de Fairy Pools. We weten niet precies hoe lang dat gaan duren dus we hebben de dag er in principe voor vrij gehouden. De route is druk vanwege alle toeristen die naar dezelfde plek toe proberen te komen. Het is maar een klein weggetje en vlak bij de parkeerplek wordt er ook nog aan de telefoonpalen gewerkt.

Het parkeerterrein is ons te duur, twee meter verder kunnen we in de berm staan voor niets. Het weer valt redelijk mee, het waait enigszins maar dat is geen probleem. Als we de auto uitstappen komt Ewout erachter dat de jassen nog keurig in de kast van het hotel hangen. Jammer maar helaas, als het gaat regenen hebben we de regenponcho’s nog. We kiezen het pad door het veen naar benden, dat lijkt ons handiger dan eerst weer een stuk terug omhoog naar het pad. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Zoals gezegd is bijna alle grond hier veen en het heeft de laatste dagen nogal geregend. Niet alleen is het behoorlijk steil naar beneden, het is ook nog eens ongelooflijk zompig. Binnen een paar meter zijn mijn schoenen al goed nat en mijn sokken zo mogelijk nog meer. Pech, terug omhoog is ook niet echt een optie. We ploegen door, stukje voor stukje, elke keer de beste en hopelijk meest droge route kiezend.

Tegen de tijd dat we weer op het verharde pad uitkomen kunnen we het kleine riviertje zien en de daadwerkelijke Fairy Pools zien we in de verte. De route vanaf het riviertje is verhard en vrijwel vlak, het ergste hebben we al gehad. Maar de Pools zelf halen we niet. Wat normaal een klein riviertje is, is vandaag door alle regen een behoorlijke stroom geworden. Normaal stap je door een paar centimeter water, nu heb je de keuze uit glibberige stenen met minstens 20 centimeter water of schoenen en sokken uit en door enkelhoog water. Nergens wordt het stroompje smal genoeg om er overheen te kunnen stappen en er is de extra complicatie dat je weer door het enorm zompige veen heen moet.

Overmacht van Moeder Natuur noemen we dit. We zien een aantal geoefende wandelaars de oversteek maken, maar durven het zelf niet goed aan. De rest van de route is redelijk goed begaanbaar, maar we moeten ook weer terug het stroompje over en dan de steile helling terug naar de auto. Ik ben bang dat ik met mijn nog herstellende knieën niet stabiel genoeg sta om de stenen over te stappen en als je bang bent gaat het juist mis. We maken de moeilijke beslissing om het risico niet te lopen en ons verlies te nemen. Deze gaat ook op het lijstje voor volgend jaar, en dan komen we nog meer voorbereid terug en gaan we de hele wandeling doen. Blijkbaar wil Schotland graag dat we nog een keer terug komen.

De trip is niet helemaal verloren, nu weten we in ieder geval hoe de route eruit ziet, wat het terrein is en welke problemen we tegen kunnen komen. Laten we het maar een verkenningstrip noemen. Het enige wat ons nu nog rest is de helling weer omhoog te klimmen en mijn natte schoenen en sokken uit doen. Die wandeling doen we rustig, om niets te forceren of erger te maken. Het is een hele klim, maar ik ben trots en blij dat dit op zijn minst wel gelukt is.

Heerlijk is het om bij de auto mijn natte zooi uit te kunnen doen en de voeten te warmen aan de verwarming in de auto. Nu hebben we alleen wel een hele dag over en weten niet wat we zullen doen.

Morning traffic

Eerst rijden we de weg helemaal af tot aan zee, waarbij we bijna aan het eind tot stoppen worden gemaand. Niet omdat we iets verkeerd doen, maar de boer wil graag zijn kudde koeien even van het ene veld naar het andere sturen. Dus twee minuten later komt er een behoorlijke kudde nieuwsgierige koeien langs onze auto gehuppeld, ietwat aangespoord door de boer erachter. Dat maak je dan toch maar even mee. Eenmaal bij zee lopen we even het strand op en komen tot de conclusie dat het water behoorlijk koud is. We draaien de auto terug de weg op en besluiten richting Dunvegan te gaan voor een kop koffie.

Dunvegan halen we niet, we spotten al eerder een café annex boekwinkel annex kringloopwinkel waar we koffie gaan drinken. Heerlijk in de zon achter glas in een veel te diepe en comfortabele bank drinken we een uitstekende kop koffie. De tijd gaat ineens best hard en tegen de tijd dat we wel Dunvegan bereiken is het wel tijd voor lunch. In de oude school van het dorp zit een restaurant dat tot 3 uur lunch serveert. We arriveren om kwart voor 3 dus zijn net op tijd. Na een hele goede en stevige tosti staan we een half uur later weer buiten.

Talisker Distillery

Als we voor sluitingstijd nog langs de distilleerderij willen moeten we inmiddels wel een beetje tempo maken. Terug de hoofdweg op en min of meer terug naar ons hotel. De Talisker Distillery ligt helemaal niet in Talisker maar in Carbost, maar een kniesoor die daar op let. Ewout scoort een mooie fles die je in Nederland niet snel zal vinden en stopt hem zorgvuldig in de auto.

Om de zonovergoten dag af te sluiten rijden we de laatste paar mijl naar het daadwerkelijke dorp Talisker, waar ze een mooie baai moeten hebben. Aan het einde van de doorgaande weg is het nog wel een stukje naar het strand en we zijn te moe om het te proberen. We gaan terug naar het hotel en gaan wat relaxen.

Talisker Bay

Tegen zes uur gaan we naar de bar en zijn we van plan om een spelletje te spelen tot wij het tijd vinden om te gaan eten. Maar vanaf het moment dat de deuren open gaan stroomt de bar vol met mensen die graag willen komen eten en om dan een tafel vast te houden terwijl wij alleen een drankje doen vinden we wat asociaal. We verhuizen naar de gastenlounge en spelen daar verder. Rond acht uur willen we wel gaan eten, maar de tent zit nog steeds van achter naar voor vol. We worden geroepen als er een tafel beschikbaar komt. Net als we in gesprek raken met een Australisch stel komt er een tafel vrij, zul je altijd zien. Toch gaan we wel aan tafel, de keuken sluit om 9 uur en honger hebben we.

Zonsondergang over Skye

Het hoofdgerecht is weer van een immense portie, maar wel ontzettend lekker. We houden ruimte vrij voor het toetje want er staan veel te veel lekkere dingen op om er niet minstens één te proberen. Met moeite krijgen we ook het toetje op, maar het was de moeite waard! We hangen nog heel even rond, maar zijn toch eigenlijk wel heel moe van de afgelopen dagen. Morgen weer een rijdag naar alweer ons laatste hotel. Een beetje vroeg naar bed is dus totaal niet erg. Voor nu lekker slapen en op naar morgen.

See ye later!

Back to top