Flash Fiction Challenge: Something That Scares You

The writing trip
 

“I’ve got nothing anymore. Totally dry, no ideas, no storm of dialogue in my head, nothing.” Talia was in tears. Edward gave her a cup of coffee and handed her the box of tissues.
“Maybe it’s just a phase. Take some time off, read some books, go on a vacation. I’m sure it isn’t gone forever,” he waited for her to blow her nose, “It’s like a muscle, you just sprained it. Give it some rest.” Edward wasn’t sure it would actually help but he wanted to try everything to get her to stop crying. So far, it looked like it was working.
“I hope you’re right about this. I have tried everything to get it going again but so far nothing. It’s worth a try. I could take some time off work, I still have four weeks of free time to withdraw. Thanks for the idea, Edward.” 

When Talia got home she started to look where she would go. She had enough savings to actually go on a large vacation. With a list of essential places to visit in Europe, Talia set to work. It had cost her all weekend but she had a trip to look forward too. Taking time off work was easy, now it was waiting for her departure date. She called Edward with the good news.
“I took your advice and I’m going on a trip around Europe!” Even though the occasion was bad, she was excited.
“On your own? How brave!” Edward was genuinely surprised, “So you’ll be gone for four weeks?”
“Five, actually. It turns out I had a lot of free time left! I’ve already started packing and preparing everything. Will you drive me to the airport?”
“Of course I will drive you! But where will you be going?”
“I’ve got a ‘ten essential places in Europe’-list. A city, a nature park, an island. Something of everything. If this doesn’t get the writing juices flowing, nothing will.” Talia was determined it would work. 

The day of departure came and a couple of hours later she had arrived in the beautiful region of Tuscany. With a glass of wine on a terrace, with the beautiful hills in front of her. She was in an orchard, and could pick an orange from right above her head. With pen and paper in front of her, Talia tried to think of a story. Two hours later she had taken many photographs, but not had a single idea. After four days in Italy,  still not a single idea. On to the next.  

Place number two and three struck out as well. Talia now had hundreds of photo’s, but not one story. Not even a single word. She had no luck in the city either, better yet, she was happy to leave there. Too busy, too hastily and crowded. Number five was a beautiful place, but no inspiration had come to her. By now she felt somewhat better, Edward had been right about her being stressed and needing the time off. She was still depressed about not being able to write, but by the looks of it, it wasn’t getting any better soon. 

Five, six and seven were nice. That was about all she could say. She was happy she visited it, but if she had never done, not much had been lost. Talia had made hundreds of notes about recipes and meals, and was now thinking to make a photo annexe recipe book. She had made daily diary entries about her travels, making sure she would remember then in ten years. Travelling alone wasn’t so bad as she had always pictured it, and that made even Edward happy, even though he was still at home. Still no stories though. Talia tried not to think about it, but it got harder with the day.  

At stop eight she was sure something was brewing in the back of her head but it never came out. She was now working on the photo/recipe book to keep her mind occupied but Talia lacked real concentration. She had two chances left by the time she reached her penultimate place. She could make some spectacular photos in the abandoned places, but it didn’t make her writing juices flow. Realising her five weeks were almost over, Talia started to panic. What if her writing talent would never return? What would she do with her life then? The office where she was working was nice, but not something she wanted to do for the rest of her life. She steadied herself, “no panicking yet, not until I have reached my last destination”. 

The moment Talia landed and drove out into the country, she felt at home there. Beautiful, rugged nature, not as hot as the Mediterranean countries and really nice people. She had a blast touring through the lands, made hundreds of photos, but still no ideas. She had five days to spend there, by the second day she was fed up. It was raining and the wind was howling outside of her cottage. Talia made a big cup of coffee, grabbed her pen and paper and climbed into the bay window. Outside, the trees were blown in all directions, the water of the lake was foamy white and the sky was all kinds of grey. It was beautiful, it was soothing and it was spectacular. Sitting in that bay window, Talia saw all four seasons pass her by and without noticing, had written four poems.  

Talia never left that bay window, only to get more coffee or something to eat. By the time it had become too dark to look outside, she had written a dozen poems and three short stories. And she had an idea for a novel she could work on. The next morning the weather had improved and Talia walked to the lakefront. She felt calm, at ease, home. Right then and there she decided to call Edward. Only thinking about her real home made her muscles freeze up again, so she knew she had made the right decision.
“Edward, I have written twelve poems and three short stories yesterday. I even have an idea for a novel I’m currently plotting. You were right, I haven’t lost it!”
“What wonderful news, Talia! I’m so happy for you! So now you can return with a positive note?” He was genuinely happy for her, that made her scared for his reaction.
“Yeah, about that. I’ve got some other news as well. I will be coming back, but not for long. I’m going to live here, Edward.” The line fell silent.
“What do you mean exactly?” he asked, I heard a tremble in his voice.
“I feel at home here. I have never felt more at home. I have made up my mind. If I want to have a writing career, I have to take the plunge. It’s now or never.” Now my voice was trembling.
“But I’ll lose you…” He was on the brink of tears.
“I know, but it’s either losing you, while you can visit me, or losing my ability to write. If I lose that, I’d rather be dead.” 

Flash Fiction Challenge: Random Photo Exercise

*************************************************************
This challenge required to go to Flickr, choose a photo and write a story from the inspiration. I can’t place the photo here because of the rights, but if you want to see the picture, it is by Geoff Moore, and it’s still on Flickr.
*************************************************************

Skye 

When Milo first saw her, he didn’t really see her, just the pile of books she was carrying. It was such a mesmerising sight that he followed her for a while. Sadly she was lost in the busy marketplace. But that meeting stuck. Milo asked around who she was, and some of the local villagers told him her name was Skye. They spoke in hushed tones about her but he couldn’t figure out why. He decided he wanted to meet her, and even though people were reluctant to tell him, he found out she lived just outside of town.  

So Milo went out, with a pack full of food and his favourite books. Beyond the town was a mountain, and it was said that she lived in one of the caves there. It took him some time to find it but eventually, he found the cave. It was clearly her home, but she wasn’t in it. Milo retraced his steps back to a clearing in the woods and sat down to have lunch. Halfway through his sandwich, he heard someone singing. It was beautiful and he was so mesmerised he followed the sound. Reaching another clearing he saw her, carefully picking berries from a bush. She was stunning, and Milo just stood there, watching. Slowly she turned around to him.
“Hello there, can I help you?” Only when she took a step forward did Milo realised she was talking to him.
“Yes. Hello. Gosh, you’re beautiful. Uhm, I mean, you’re Skye, right?” he was embarrassed about how he was acting. Hopefully, she wouldn’t notice.
“Yes, I am Skye. What can I do you for? Is your wife sick or do you need better-growing crops?”
She kept staring at him and it made him nervous.
“Wife? I don’t have a wife, I don’t want anything from you,” he grabbed one of his books out of his bags, “I saw you the other day, carrying a whole stack of books. I was hoping I finally found someone to share my passion with.”  

Skye took another step forward. It was the first time someone didn’t want something from her. She was wary he was telling the truth, but she had to look in his eyes to be sure. Milo, in return, got scared that she came closer to him without saying a word. Was she going to hurt him? Now she stood before him and looked him in the eyes. To her surprise, he was telling the truth. He had nothing he wanted from her but companionship. He was lonely and had no goals in life. Meanwhile, Milo was frozen in his place, the book still extended in mid-air. Satisfied, Skye took a step back and grabbed the book he was holding. 

“Have you read this book already? I loved it, it must be one of my favourite books at the moment.” Skye slowly leafed through the book, careful not to damage anything.
“I have read it many times. It is my favourite, I love getting lost in the world it creates.” Milo had gotten over his fear and was smiling. They both sat down and talked about the books for a while. Then Skye became silent and looked away. 

“Why are you not afraid of me like the rest of your village?” Milo heard sadness in her voice but didn’t understand why.
“Is there a reason to be afraid of you? You are not like the other villagers but that is no reason to be afraid of you.” He had no idea what she meant.
“Have you never heard the stories they tell about me? The things they accuse me of?” She looked at him. His eyes told her he had no idea what she was talking about.
“They say I am powerful. They say I am the darkness. They say I instil fear in the hearts of many, it is even said the devil himself is afraid of me.”
He thought about her words for a second.
“You’re just different. You don’t live in the village and choose to live another life than they do. That makes you weird. That daft superstition of them does the rest. To cope with someone who is different, they make up stories about you. The last thing they want is more people choosing to live differently, it is a form of self-preservation.” Milo shrugged and took another bite of his sandwich. 

He was wise for his age, but also oblivious to what was going on around him. Or he just refused to give into the stories and really wanted to see the person behind the façade. It brought a smile to Skye’s face, something she hadn’t done for a long time. She was happy to have a companion, she too, was lonely. 

Milo came to see her every day. They had lunch together and talked about books, life and everything in between. Every day he stayed a bit longer and in the end, he took up residence in one of the caves. There was no real attraction between them, they just enjoyed each other’s company. Milo even helped her with her potions and slowly realised she was everything the folk tales had told him. But he didn’t care, she was sweet and a true friend. By now there must’ve been stories about him in the village, too. Neither of them cared. Both had never been happier and Milo finally had a goal in his life, being Skye’s assistant.  

Milo once thought that her eyes changed to match the sky. It was only now that he realised the sky changed to match her eyes. She was the nature spirit he had always heard about. Seeing her in action made everything click in his head. He had even more reverence for her than he already did. He loved the way she worked with nature, and now he knew why. What a fitting name for such an amazing woman.  

One night he stood on the mountain top while Skye was working her magic. He looked out over the valley below and realised all of those people were alive right now because of her. She made the rainfall to water the plants, to provide the water they drank. And what did they do in return? Be afraid of her and telling hateful stories about her, about them. She could destroy them with a blink of an eye and still she helped them. If they only knew. 

Flash Fiction Challenge: Hope In The Face Of Hopelessness

Rainfall
 

‘Welcome to Rainfall, we hope you love it as much as we do!’
It was a weird welcoming sign, but for anyone actually living in the city, it made perfect sense. This was by far the city with the worst weather any day of the year. Built in the closed-off side of a valley, with steep walls towering over the village. All the buildings in the small town were built on poles so that all the rainwater would do no permanent damage. The river was further down, but the villagers of Rainfall had no need for the river. Everyone had a big water collector, all the water they could need fell down on them. Being this high up in the mountains meant they had the purest water you could think of.  

On the other side of the mountains was an area with a much warmer climate. But the villagers had no intention of moving. They loved it here. Having that warm weather also made that this small town had at least one thunderstorm a week. The warm weather collided with the cooler air high up in the mountains, creating fireworks below. Rainfall had its own Thunder-festival during summer when the thunderstorms were most frequent. Games, food stalls, cake-baking contests, it was a proper village feast. And during that one week, all the kids could stay up late with their parents to wait for the thunderstorm.  

Rainfall had two large village halls, one on the north side, and one on the south. Big enough for all the villagers and with walls that could open to let the wind flow through the building. There was a walkway going from one hall to the other. Big flat boulders in the main street, high enough to keep dry feet and covered by colourful umbrellas. There wasn’t a house in this town you couldn’t reach without staying dry. Over the years, the trees were steered into each other, creating thick canopies in the town parks. Townspeople had invented the hanging gardens, to grow crops and the beautiful flowers spread everywhere. Even though Rainfall held honour to its name, with enough water falling from the sky to last some cities for a year, no one owned an umbrella. 

It was a tight community, everyone knew each other, but that was part of the attraction of the village. With only one road leading to it, not many tourists visited the village, but the ones that did, either left within the day or stayed forever. That’s also what happened to me. I’m Ysabelle or Ysa for short. I came to this town now already ten years ago. My first trip as a single woman, coming out of a bad relationship. I always had a thing about places nobody would go to. I stumbled upon the town of Rainfall in an article and immediately knew I wanted to visit it.  

I got out of that relationship, cried my eyes out for a week, then stumbled around for another month but then took a radical decision. I had some savings from working overtime, my way of staying out of the house. I sold everything I owned, said goodbye to my family and friends and went on a trip with no set return date. Rainfall was my halfway mark, or at least, from what I had planned. The moment I arrived in town, I knew I would never leave. The weather was different from back home, but I hated the humid summers. I was a fall and winter type, sitting at home by a warm fire or going out after a heavy rain. And there is one thing people fail to realise when they hear how much it rains in Rainfall, everything is luscious and green. The nature surrounding this village is so wonderful in colour and diversity, you have to see it to believe it. And yes, winters can be harsh, but that’s when we have fire pits everywhere and tabletop days and tea parties.  

My family thought I had gone mad when I told them I was going to live here, but after some explanation, they accepted my decision. But after my brave decision, there was one problem. People don’t leave Rainfall, so there was no house for me. Here it only happens once every fifty years or so that a house became available. So I made a plea with the village council that I wanted to live in Rainfall. I was put before a committee to determine if I was going to be accepted into the community. When I passed that, the whole village came together to build me my own cottage. It is exemplary for this town, once you’re accepted, they’ll do anything for you. 

But I have to hurry, I have a cake for the baking competition and I’m helping with the knitting stall. Yes, you heard me correctly, a knitting stall. Sheep fare well in our weather and what better to do with their wool then knitting warm clothes for winter? So each year at the thunder-festival we teach the young kids how to knit, and take orders for the elderly who aren’t able anymore. On the side, I also sign the occasional autograph in one of my books. The creativity has started flowing the moment I started living here and I can make a living off of the sale of the books now.  

“Good morning, Ysa!” I hear when I enter South Village Hall.
“Good morning, Tom. Lovely day today, isn’t it? It smells like a thunderstorm is brewing in the mountains. Could be we have a winner tonight already!” I walk over to the mayor of Rainfall, Tom is always in for some small talk.
“Yes, I feel it, too. Shall I help you carrying that knitting basket?” he takes over the heavy basket.
“Is that your famous lemon and lime cheesecake you have there?” Tom points at the cake stand I’m carrying. It has a purple cover on it so he’s guessing what could be under it.
“Indeed it is. I have found some good lemons this year in the valley below, and the cottage cheese is directly from the dairy farm. I have a feeling this could be a winner, Tom.” Even though he is a judge in the baking competition, he is also a friend. He knows I have been perfecting my recipe for years now. The last couple of years I was runner-up, but I’m really hoping to win this year.
“I’m already looking forward to tasting it, Ysa. One of the perks of being the mayor!” He laughs, and I can’t help but laugh with him.  

I deliver my cake at the competition table and make sure my name tag is placed on my cake. We had a slight mishap two years ago when two similar cakes had no tag with them. Even the bakers couldn’t tell anymore which cake belonged to them. Both cakes didn’t win, but even if they did, they would’ve split the prize. I was the only one with a cheesecake but the organisation didn’t want to take risks.  

I made my way over to the knitting stall and started to unload my basket. I was the first one so I decorated the stall and set up for the others. It was still early but the first kids were already at my stall.
“Miss Ysa, I started on my shawl but I got stuck, can you help me, please?” one of the little boys extended his whole knitting project. I pulled two chairs from the back and sat him down.
“Of course. Let me see where you got stuck.” An hour later I already helped three kids with their problems and had set two others to work. It’s a busy day but I love to see the kids at work, enjoying the fact they are creating something themselves. 

During a short break, a group of older kids comes to me, a little ashamed. They haven’t decided who is going to talk to me, so I ask the first question.
“Can I help you?” one of the kids looks up to me and finds his confidence.
“Ysa, we were wondering if you would like to come to the school and give a course in creative writing? We have started to read your young adult book in class and we like it a lot. But some of us want to write as well, so we asked the teacher if he could give us some writing tips. Then he told us to ask if you would like to do that?”
I am so touched it takes me some effort to not hug all the children and start crying. So I crouch down to their level and look at all of them.
“I would love to. Please tell Mr Tom that I’ll contact him for the details. Thank you for asking me, children. I’ll see you in class soon.”
The kids run off, totally happy that they got what they wanted, and I’m sure now frantically searching for their teacher. I feel guilty but take an additional five minutes to calm myself down before returning to the knitting stall. 

The rest of the day goes by so fast I’m surprised it’s dark by the time we’re done with all the knitting kids. I clean up my stuff and fish out some coins out of my pocket. I get my plate of dinner and join the other villagers on the long tables that are set up in the Hall. Each night during the Thunder-festival we have a communal dinner before we clear out the hall and set up for the night. Outside it’s still raining, but clouds are already breaking open, showing the beautiful canopy of stars behind them. An hour later the hall is empty and people start rolling out their mattresses and lighting small candles to have some light in the Hall. Tom gives a small speech as mayor and with everyone clapping, he opens the roof.  

This is Rainfall, so in the roof of the South Village Hall, there are actually two roofs. A normal, outer one, and a glass one underneath. Only opened during special days and festivals, it’s a special moment every time. These nights are basically one giant picnic, but it’s so much fun. Drinks and food, games and friends, and of course waiting for the thunderstorm. Slowly some of the younger kids fall asleep while the sky turns a strange purple. A storm is coming, but most parents wait it out before waking them up again. It must be so nice to grow up in a town like this.  

An hour later the storm is finally there. Kids are woken up and all the candles are put out. Everyone lies down and looks up to the sky. When the first lightning flashes across the sky, all the villagers start cheering. But that dies down when the lightning strikes become more frequent. Even though we get a lot of thunderstorms around here, the kids are in awe with every flash. To agree with the kids, it is a spectacle through the glass roof of the Hall.  

It takes the storm an hour to die down, and slowly people start to fall asleep around me. Together with one of my best friends, we are one of the last to lie down again and enjoy a good night sleep. The next morning I wake up, a little bit stiff but handed a cup of coffee almost the second I sit up. The Hall starts to fill with hushed chatting and the smells of breakfast. By the time everyone is awake, the breakfast buffet opens and the Hall is filled with laughter and the sound of eating. All of us help to clean up the room before returning home for a shower and fresh clothes. And then we do it all over again, the festival lasts the whole week. This is why this town is so awesome. Wouldn’t you want to live here? 

Dag 13 en 14, Niet echt een happy end

Hiya!

Deze ochtend werden we wakker in het drukke Derby. Onze kamer had geen ontbijt dus we zitten op tijd weer in de auto. Vandaag het laatste stuk naar Londen, de verwachting is dat het een vrij eentonige route gaat worden. Vorige avond hebben we de route al uitgeschreven en we komen makkelijk de stad uit. We passeren onder Nottingham door en zakken weer naar het zuiden. Als we door Melton Mowbray rijden komen we de grote gele M tegen en we halen daar een snel ontbijt.

Het is even wat anders dan de andere dagen, maar we hebben ook niet veel zin om te zoeken. Het is er voor een zaterdagochtend behoorlijk druk en zijn blij als we de weg weer op gaan. Verder naar het zuiden en net voor Corby zien we tegen de heuvel het kasteel van Rockingham liggen. Het is iets moeten we maar denken.

We rijden via Milton Keynes, en Ewout stuurt ons de stad in. Deze stad is in ieder geval om een ding bekend, de fabriek van het Red Bull Formule 1 team. We stoppen voor het hoofdgebouw waar er een auto te bewonderen is en verder niet echt iets. Ewout neemt een hoop foto’s en vind het toch leuk dat we zo dichtbij konden komen.

Door een foutje in het inpakken moeten we nog even een winkelcentrum in. Dat doen we ook in Milton Keynes. Het is een soort Zoetermeer met een enorm winkelcentrum en eenmaal binnen hebben we het gevoel dat we de hel zijn binnen gestapt. Het is zaterdagmiddag en je kunt over de hoofden lopen. We vinden de winkel die we zoeken, kopen wat we moeten hebben en haasten ons de deur weer uit. We houden allebei niet van winkelen en dit is niet ons idee van een leuke uitstap, maar we zijn wel geslaagd.

Na de hel van het winkelcentrum kwamen we in de volgende hel terecht. Lunch bij nog maar een keer de grote gele M, inmiddels eind van de dag en mogelijk nog drukker dan vanochtend. Het is een andere M maar niet minder chaotisch. Met volle maag gaan we de weg weer op en de rest van de weg is inderdaad niet inspirerend. We zijn blij als het hotel in zicht komt en we ploffen moe op ons bed.

We komen een beetje bij van de drukte en duiken de bar in. Een drankje, een hapje en dan gaan we verder kijken. Voorzichtig beginnen we onze volgende vakantie te plannen ondanks dat we de volgende dag nog een hoogtepunt hebben, de NFL wedstrijd van de Saints!

Zo ver komt het niet. Middenin het plannen van onze volgende vakantie krijgen we een telefoontje wat niemand wil krijgen. Onze lieve oppas heeft geconstateerd dat onze grote rode kater ziek is. Samen met mijn moeder zijn ze bij de dierenarts geweest en hij is echt ernstig ziek.

Gelijk besluiten we de volgende dag naar huis te gaan. Van de wedstrijd kunnen we toch niet genieten als onze poek thuis ziek is. De DFDS is niet meer te bereiken, dus we boeken gewoon een andere overtocht. Slapen doen we die nacht niet echt en de volgende ochtend is het nog donker buiten als we opstaan. Het is half 6 en we hebben de boot om 9 uur. Om kwart voor 6 stappen we in de auto en we zien het langzaam licht worden terwijl we naar Dover rijden.

Keurig om 8 uur staan we in de rij voor de boot en stipt op tijd varen we weg van het Britse vasteland. De zee is behoorlijk ruw en recht lopen lukt niet. Gelukkig is het maar anderhalf uur naar de overkant. Alles duurt voor ons nu lang, maar we hebben contact met thuis en het ziet er naar uit dat Tom een beetje opknapt.

We zijn ook weer keurig op tijd aan de overkant en pakken de snelweg. Om half 1 moeten we in België even stoppen voor wat te eten, maar om 3 uur zijn we thuis. Onze lieverd ligt wat apathisch op een handdoek in zijn doos, maar hij reageert wel op ons. We worden ingelicht over de laatste dag en pakken onze spullen uit de auto. Er is nog niet duidelijk wat het precies is, een echo morgenochtend moet uitwijzen of het een ontsteking is, of toch een tumor.

Als we weer alleen zijn komt Tommy een beetje tot leven en lijkt hij wat te willen drinken. Hij is te uitgeput om het te snappen en we geven hem twee spuiten met eten. Hij is wat alerter, al wil lopen niet lukken. De avond blijft het een beetje hetzelfde, maar we willen hem niet alleen laten. We doen ploegendienst. Ik ga even slapen en Ewout blijft bij hem. We wisselen om de anderhalf uur, maar om 4 uur gaat het heel slecht. Tommy begint te trillen en reageert amper meer. We bellen de dierenarts, dezelfde waar hij eerder die dag is geweest, en leggen alles uit.

Ze zegt ons gelijk te komen. We kleden ons in recordtempo aan, laden Tommy in z’n mand en spoeden ons naar de dierenarts. Daar aangekomen bevestigt ze onze vermoedens en onze diepste angst. Hij gaat het niet halen. 1 á 2 uur maximaal, hij reageert nergens meer op en is al ver weg. We moeten hem in laten slapen. Hij heeft het hele weekend pijnstilling gehad, dus pijn heeft hij niet. We willen hem ook niet laten lijden en dit is de beste oplossing, hoe moeilijk ook. Ik neem hem in mijn armen en we nemen afscheid van onze grote vriendelijke reus.

Een verdovingsspuit is al genoeg, hij strekt nog een laatste keer zijn naar ons poot uit en dan zien we het leven uit zijn ogen verdwijnen. We houden hem vast tot hij er echt niet meer is. Het is duidelijk dat hij gewacht heeft totdat wij thuis waren en daar zijn wij hem eeuwig dankbaar voor. De dierenarts is een schat en steunt ons enorm. Ze gunt ons alle tijd en beantwoordt alle vragen. Ik stel ouders en de oppas op de hoogte en dan gaat Tommy weer mee naar huis. We brengen hem graag zelf naar het crematorium en op deze manier kan Mickey ook nog afscheid van hem nemen. Ze heeft zich het hele weekend niet laten zien, maar neemt op haar manier wel afscheid van haar maatje.

De ochtend is gevuld met heel veel tranen en verdriet en voor de tweede keer in 24 uur zie ik het licht worden. Tommy lijkt te slapen en ziet eruit alsof hij zo weer wakker wordt, maar helaas zal dat nooit meer gebeuren. De oppas komt nog afscheid nemen van Tom en dan gaan we naar het crematorium.

Ook daar is het een en al emoties, maar dat hoort er bij. We wachten een uurtje en dan kunnen we Tom voor de laatste keer mee naar huis nemen.
Hij krijgt een mooi plekje naast Kitty, die hij vast al weer gevonden heeft op de eeuwige jachtvelden. Hij was met zijn 10 jaar eigenlijk veel te jong, maar hij heeft een luilekkerleven gehad. We hebben hem op de wereld gezet, en we hebben hem er ook weer afgehaald. De cirkel is rond, al hadden we liever nog veel langer van hem genoten.

Tommy

We zijn blij dat we onze vakantie hebben afgebroken en thuis waren voor hem. Het is raar in huis, al komt Mickey gelukkig wel weer naar ons toe. De komende dagen zullen nog wel heel heftig zijn, wat er helaas bij hoort. Al met al hebben we een goede, leuke supervakantie gehad en over een tijdje kunnen we er vast ook positief op terug kijken. De volgende keer dat we in Schotland zijn zullen we in ieder geval een drankje doen op Tommy.

Tommy

Tommy Albrecht 15-04-2007 – 02-10-2017

Lieve Tommy,

Je was veel te jong,
Veel te lief,
Mijn kindje,
Een enorme goedzak,
Onze suikerspinner,
Lief tegen iedereen,
Stiekem meer een hondje dan een kat,
Een enorme miauwer,
Een vreselijke knuffelkont,
Een wereldkat.

We zijn zo blij dat je gewacht hebt tot we thuis waren maar we gaan je zo vreselijk missen!
Rust zacht, geef Kitty een dikke knuffel en we gaan je nooit vergeten.

Dag lieverd <3

Dag 12, Rijden, rijden, rijden in een wagentje

Hiya!

Prima bed, prima kamer, prima ontbijt. Jammer dat dit hotel niet in Schotland staat, maar in het veel te drukke Lancaster, anders waren we zeker terug gekomen. Het is even puzzelen of we de auto voor de deur kunnen krijgen om de auto in te laden, maar uiteindelijk is het sneller om zelf maar naar de auto toe te lopen. Het kost wat moeite, navigeren en het richtingsgevoel van een postduif hebben, maar dan zijn we de stad uit.

Traditiegetrouw vermijden we snelwegen en met wat creatief kaartlezen komen we op een wit weggetje door het Forest of Bowland. Een verrassend mooi stukje bosachtig landschap met loslopende schapen, en dat zo vlak buiten de stad. Nog een klein beetje afkicken van Schotland door de veeroosters, krappe bochtjes en veel te hard rijdende locals.

De bewegwijzering laat hier en daar wat te wensen over dus we rijden niet helemaal de route die we hadden uitgepland, maar we gaan nog steeds in de goede richting. We willen het drukke Manchester graag vermijden, helaas is de door ons uitgezochte route nog niet genoeg om Manchester heen. De ene stad sluit naadloos aan op de volgende en voor ons gevoel komen we de stad nooit meer uit.

We stoppen kort in Middleton voor een speciale winkel, maar we zijn ook blij als we de Greater Manchester Area achter ons kunnen laten. Dat kost iets meer moeite dan gehoopt. Iets met 1 keer een bord plaatsen en daarna nooit meer. Geen gehoor rechtdoor werkt hier ook niet altijd en je kunt gerust rechtdoor rijden en ineens op een weg met een compleet ander nummer uitkomen. Irritatiefactortje. De omgeving is ook niet echt inspirerend te noemen, veel van deze plaatsen zijn vervallen en voelen aan als een slechte achterbuurt.

Toch laten we uiteindelijk Manchester achter ons en rijden we het Peak District National Park in. Om wel een beetje op de route te blijven, houden we het park links van ons en rijden we er niet echt doorheen. Het is hier en daar wel mooi, maar niet noemenswaardig. In het dorp met de bijzondere naam Chapel-on-le-Frith stoppen we bij de Morrisons voor lunch. We zijn allebei wel redelijk gaar en klaar met onze transitiedag. Het is nog ongeveer 40 mijl naar Derby, toch doen we er bijna 2 uur over.

In elk dorpje moet je weer op de rem voor de snelheidsbeperking, en in bijna elk dorp wordt er wel aan de weg gewerkt. Stoplicht aan beide kanten en om de beurt langs de werkzaamheden. Zeker rond de middagspits kost dit aardig wat tijd. We zijn dan ook blij als we Derby eindelijk binnen rijden. Met alle kleine straatjes en het vele verkeer is het even goed zoeken en opletten, maar dan zien we ons hotel. We draaien de straat ernaast in en zien een grote parkeergarage. Dat is mooi, kunnen we daar de auto parkeren, lekker dichtbij.

Het hotel blijkt alleen een echte pub te zijn, met naast het pand een paar kamers achter een anonieme rode deur. Drie trappen op en recht aan de drukke weg onder ons, maar de kamer is verder prima. We kunnen in deze pub niet eten dus we moeten op zoek naar iets anders. Om de hoek zit de hoofdstraat van de stad en die lopen we een stuk af op zoek naar iets.

Uiteindelijk besluiten we de pub het dichtst bij ons hotel in te gaan. De oudste pub van de stad en het is aan alles te zien. Kleine aaneengeschakelde kamers en overal gangetjes. We zoeken een plekje en bestellen ons eten. Het smaakt prima en we krijgen ook de soundcheck van de band buiten op het terras mee.

Net na ons eten begint de pub echt vol te stromen en als de band begint is het af en toe zelfs dringen. Niet veel later gaan wij terug naar de pub van onze kamer en doen daar nog een paar drankjes. In de muziekruimte een deur verder, horend bij de pub maar met entreegeld, treedt een coverband van U2 op. Af en toe krijgen we er wat van mee, maar verder kunnen we rustig zitten. Het is hier ook best druk, maar iets minder klein en dat scheelt al.

Deze dag is ons allebei een beetje tegengevallen en hoe kun je dat beter omvormen dan nadenken over de volgende vakantie. Hoeveel er morgen nog van over is valt nog te bezien, voor nu hebben we een leuke avond gehad. Nu nog een lekker kopje thee voor het slapen gaan en dan morgen naar onze laatste slaapplaats, Londen. Laten we hopen dat het een iets minder vervelende dag wordt.

See ye later!

Dag 11, Down, down we go

Hiya!

Gemixte gevoelens over de hotelkamer deze ochtend. Ik heb goed geslapen, Ewout wat minder. Belangrijker, Ewout is vandaag jarig! Gewekt door piepjes en geluidjes uit de telefoon van alle verjaarswensen, is dit een lekker begin van de ochtend. We pakken in en schuiven beneden aan voor het ontbijt. Platte worstjes blijven een beetje gek, maar het smaakt allemaal prima. We checken uit en stappen maar weer eens in de auto. Een paar honderd meter verder stoppen we kort om een standbeeld van een schaap te fotograferen. Geen idee wat het er doet maar het ziet er wel grappig uit. Het is schitterend weer: blauwe lucht en een stevig zonnetje.

De weg weer op richting Lockerbie. Die van de vliegtuigramp inderdaad. Net buiten het dorp stoppen we bij de lokale begraafplaats om de gedenkplaats van de ramp kort te bezoeken. Laten we zeggen dat Ewout een kleine morbide fascinatie heeft met vliegtuigrampen. Voor de omvang van de ramp is het maar een kleine gedenkplaats, desalniettemin is het mooi om even te zien.

We zakken af richting de laatste plaats in Schotland. Bekend als romantisch toevluchtsoord voor stelletjes vanuit Engeland. De eerste plaats die je vroeger aandeed met de postkoets vanuit Londen, jonge stellen vluchtten hier naar toe om te trouwen. Gretna Green ziet sinds 1753 elk jaar duizenden stellen die hier heen komen om te trouwen. In de 18e en 19e eeuw om de strenge wetten van Engeland te omzeilen, nu vanwege de historie. Het is een grote “tourist trap”, maar het is wel leuk om het even te zien. De grote souvenirshop is ook nog een factor, ik zocht nog iets speciaals en de kans is groot dat ze het hier hebben. Ik heb geluk en vind het inderdaad. We drinken nog een kop koffie en wandelen nog even door de food court.

Het is vermakelijk, maar trouwen zouden we hier niet doen. Het Indiase stel wat aankomt als wij weggaan denkt daar duidelijk anders over. Ieder z’n ding zullen we maar zeggen. Helaas laten we nu echt Schotland achter ons. Rond de grens leek het al niet echt meer op Schotland, maar het bord langs de weg geeft de harde werkelijkheid. We passeren Carlisle en zakken dan af naar het Lake District National Park. In de Cairndow is ons een tweetal passen door dit gebied aangeraden door een meneer die zeker wist dat wij dat wel leuk vonden.

De wegen zijn hier iets anders in Schotland, ze zijn nog steeds klein maar worden ingesloten door halfhoge schapenmuurtjes. Oftewel, het is niet breed genoeg voor twee auto’s en nu zie je tegenliggers ook nog eens niet aankomen. Het geeft een nieuwe dimensie aan op deze wegen rijden. In Gosforth halen we onze lunch, in een klein dorpssupermarktje kopen we twee saucijzenbroodjes. Het is een hele hap, dus zo redden we het wel tot het avondeten. We bereiken de passen, de Hardknott Pass is eerst, en het verkeersbord waarschuwt ons voor hellingen van 30%. Nee, dat was geen typefout. 30% en dat over wegen net breed genoeg voor 1 auto met weinig passeerplaatsen. De weg is klassiek slecht onderhouden en het vergt stuurmanskunst om uit de potholes te blijven. Gelukkig houden de schapenmuurtjes wel op en kunnen we iets verder voor ons zien.

Sommige stukken zijn echt hachelijk steil, maar Ewout heeft de tijd van zijn leven achter het stuur. Het levert wel schitterende vergezichten over deze glen, met hoge bergen en de weg onder ons in het dal. We genieten even van het uitzicht, maar dan wacht pas nummer twee. De Wrynose Pass is iets minder steil met 26% maar nog steeds een hele uitdaging. We passeren motoren, fietsers, wandelaars en zelfs een schoolklas, knap, we doen het ze niet na. Ook deze pas is schitterend en als we het konden, bedankten we de meneer voor zijn excellente tip. Anders dan Applecross, maar zeker net zo mooi. Het is eigenlijk even afkicken van Schotland terwijl we al in Engeland zijn.

Na de passen komen we in het supertoeristische gebied rond Lake Windermere terecht. Hier is onder andere het geboortehuis van Beatrix Potter en het is te merken aan alles. Betere wegen, meer bussen, enorm veel mensen en overal souvenirshops. We zijn dit gebied sneller door dan we dachten en besluiten tot een kleine omweg. Het is niet superboeiend maar het doodt wat tijd.

Rond de middagspits bereiken we Lancaster en ook dat is te merken aan het verkeer. De Britse manier van borden plaatsen (niet of veel te laat) zorgt voor wat frustratie en de vele bochten en stoplichten helpen ook niet echt mee.
We vinden ons hotel, maar kunnen daar niet parkeren, dus nog maar een keer het centrum door. De parkeerplaats vinden we wel de tweede keer, dan blijkt het parkeergeld nog een ding. Ewout moet eerst geld wisselen bij het hotel en dan een complexe rekensom maken om te weten hoeveel hij nou in de automaat moet gooien. Als dan ook nog blijkt dat de eindtijd niet op het ticket staat zijn wij het een beetje kwijt. We hopen maar dat de controleur net zo goed kan rekenen.

Het hotel staat volledig in de steigers, maar daar waren we voor gewaarschuwd. De kamers zijn recentelijk helemaal gerenoveerd en zien er heel goed uit. Ook het restaurant en de bar beneden zijn mooi en ruim. We nemen eerst een drankje op Ewout’s verjaardag voordat we gaan eten. Het smaakt allemaal prima, al was het toetje net iets groter dan onze maag aan kan. Maar we slaan ons er dapper doorheen. Nu nog een laatste drankje en dan lekker naar bed. Morgen gaan we weer een stuk naar het zuiden, de laatste nacht voor Londen. De vakantie zit er bijna op, gelukkig hebben we nog leuke dingen in het vooruitzicht.

See ye later!

Dag 10, Schuitje varen, stukje rijden

Hiya!

Voor de laatste keer deze vakantie worden we wakker op Arran. Het was wat warm deze nacht en de wekker gaat, dankzij de ferry, net iets te vroeg voor ons doen. Rustig pakken we alles in en gaan aan het ontbijt. Met een gevulde maag checken we uit bij de schoonmaakster (het andere personeel was blijkbaar bezig) en stoppen we onze spullen weer in de auto. GPS-tracker aan en rijden maar. Het is 40 minuten naar de andere kant van het eiland, niet dat het eiland nou zo groot is, maar de wegen zijn van zo’n danig slechte kwaliteit dat je gewoon niet harder kunt.

Keurig op tijd melden we ons bij de ferry terminal en dan staan we rustig in de rij te wachten. De boot zou volgens onze papieren om 11.05 moeten vertrekken. Rond kwart voor 11 komt de boot überhaupt pas aan, het is in recordtempo uitladen en inladen. We zijn gelukkig inmiddels wel wat gewend wat betreft ferry’s dus we pakken snel onze spullen en beklimmen de trappen naar het restaurant.

Een iets te smerige kop koffie later klimmen we nog een trap omhoog en zien we Arran langzaam aan de horizon verdwijnen. Op een normale dag zouden we zowel het vasteland als het eiland gewoon moeten kunnen zien, maar uiteraard ligt Arran weer in de mist. Goat Fell heeft zichzelf niet laten zien, die zullen we voor een volgende keer moeten bewaren. Het waait wel vreselijk op zee (Firth of Clyde) dus we blijven in de luwte van de boot.

Volgens de tickets is het een overtocht van anderhalf uur, achteraf blijkt dit de tijd inclusief in- en uitschepen te zijn. Vrij snel zien we het vasteland opdoemen en nog voor we daadwerkelijk de haven binnen varen worden we geacht terug te gaan naar de auto. Het duurt even, maar dan gaat de klep open en rijden we weer op het vasteland van het Verenigd Koninkrijk. We komen tot de conclusie dat Brodick, aan de kant van Arran, een mooi havenplaatsje is. Zijn tegenhanger, Ardrossan, niet echt. Meer het lelijke stiefzusje. Een typische Engelse badplaats met vervallen huisjes en de uitstraling van een Oostblok-flat.

Het eerste stuk is een beetje druk, maar snel kunnen we het stadje achter ons laten. Niet veel later moeten we van onze geplande route afwijken, de hoofdweg blijkt voor een stuk afgesloten. Ewout stuurt behendig door de dorpjes, terwijl ik via de kaart navigeer en hem over de rotondes begeleid. Ik wil niet weten hoe je dat hier moet doen met een rechts rijdende auto als je maar alleen bent.

We rijden langs de kust van South Ayrshire naar Stranraer, helaas is het een wat saaie weg met weinig moois. We passeren nog wel een Russisch monument voor een gezonken kruiser, maar dat is het eigenlijk wel. In Stranraer eten we een verlate lunch terwijl het buiten begint te regenen. Het is al wat later en passen daarom onze route een beetje aan.

Ons valt op dat we Schotland wel al een beetje verlaten hebben, de stadjes zijn hier wat groter, de wegen wat drukker. Tot we van de hoofdroute afslaan en een weggetje nemen door het Galloway Forest Park. Hier krijgen we nog een laatste glimp op het Schotland wat wij mooi vinden. Bergen, desolate uitzichten en vooral veel schapen en koeien. We passeren ook nog een groot loch met een enorme stuwdam, Clatteringshaws Loch. Dan is het toch echt over met de pret en rijden we de hoofdweg weer op. Door de regen en het drukke verkeer zijn we het al gauw zat en zijn blij als we het dorpje inrijden waar we gaan slapen.

We brengen onze spullen naar de kamer en gaan terug naar de bar voor een drankje. Langzaam storten we allebei een beetje in en na het eten besluiten we het een vroege avond te maken. Lekker nog een kop thee op de kamer en vroeg naar bed. Morgen rijden we door het Lake District National Park en we hopen op een boeiendere dag dan vandaag. Volgens het weerbericht moet het mooi weer worden, maar hier weet je het nooit. Voor nu in ieder geval, welterusten.

See ye later!

Back to top