Dag 3, Altijd de tips van de herbergier volgen!

Hiya!

We hadden gisteravond onze herbergier al om een tip gevraagd wat we deze dag konden doen. Hij suggereerde ons richting de noordkust bij Nairn te gaan en daar de weg richting het oosten te volgen. En eigenlijk is het altijd een goed idee om dit soort tips op te volgen.

Het werd wat laat door kleine problemen met het reisverslag, maar toen we eenmaal sliepen hebben we ook goed geslapen. Na het opstaan volgde het eerste echte Schotse ontbijt van de vakantie. We zijn duidelijk nog niet gewend aan de portiegroottes, dus helaas moest Ewout het opgeven om zijn bord leeg te eten. Met een volle buik en goede moed de auto in en op weg naar Nairn. Het eerste stukje is doorgaande route, maar na Aviemore buigen we af op de echt kleine weggetjes.

In Carrbridge stoppen we kort om een hele mooie en hele oude brug te fotograferen. Een kort overleg over de route en een nog kleiner weggetje brengt ons bij de oevers van Lochindorb. Hier waren we vorig jaar ook, al kwamen we toen precies van de andere kant. Toen was het heel mistig en hing er een sfeertje waar Edgar Allen Poe jaloers op zou zijn. Nu is het zonnig en warm, met een achtergrond van zwarte regenwolken. De sfeer was toen beter, het zicht was dat nu.

Frankrijk in Schotland

In deze contreien verandert het landschap bij bijna elke bocht die je door gaat. We begonnen in de bergen van de Cairngorms, bij Lochindorb is het meer een maanlandschap, als we doorrijden in de richting van de kust komen we in een mix van Zuid-Frankrijk met hooibalen en een dik bos. Navigeren is hier lastig, de meeste weggetjes zijn op onze kaart witte weggetjes en de dorpjes te klein om genoemd te worden. Over de grotere wegen komen we er ook prima en eenmaal in Nairn is het tijd voor een kop koffie. We kiezen een klein zaakje op de hoofdstraat en drinken er een prima bak koffie.

Terug in de auto rijden we verder langs de kust richting Findhorn. Het is een hele mooie baai die wel wat weg heeft van de Italiaanse Rivièra, zeker door de felle zon die de auto hard opwarmt. De donkere regenwolken blijven achter ons en met de zon mee rijden we naar Lossiemouth. Weer een mooie beschutte haven en nog steeds mooi weer. We lunchen in de haven, in wat lijkt op het enige restaurant van het dorp. Uiteraard kan het zijn dat er meer zijn, we hebben alleen niet gezocht. Het eten is in ieder geval heerlijk en met een voldaan gevoel gaan we terug de weg op.

Nadat we de kust nog verder gevolgd hebben, eindigen we onze tocht langs de kust met een hoogtepunt in het kleine dorpje Portknockie. Nou ja, eigenlijk bijna buiten Portknockie, het bordje is zo klein dat je er bijna aan voorbij zou rijden. Het is dat Ewout een auto met dakkoffer ziet staan en denkt dat dat bijna gegarandeerd andere toeristen moeten zijn. Dat klopt, en dat daar onze bestemming is ook. Een rotspartij die vaak gezien is op Instagram, zien we nu eindelijk in het echt: Bow Fiddle Rock. Een door de natuur uitgesleten rotsformatie die bijzonder veel op een viool en strijkstok lijkt. Langzaam zal deze rotsformatie verder uitslijten, nu is de fiddle vooral bewoond door heel erg veel schreeuwende meeuwen.

Bowfiddle Rock

Het is een schitterend uitzicht, zeker met de zon in de rug en de frisse zeelucht in het gezicht. De wandeling is maar kort, maar we zijn wel even heerlijk uitgewaaid. Toch verrassend dat de kust bij Nairn vrijwel vlak en zanderig is, terwijl er hier steile kliffen zijn met schitterende rotsen. Nog vreemder is het dat er in het volgende dorp ook gewoon weer een baai is, inclusief strand. Bow Fiddle Rock is een spectaculair einde aan een mooie en zonovergoten dag. Inmiddels is het wel tijd om terug te gaan, de tijd is harder gegaan dan we ons realiseerden. We pakken de snelste route terug en even voorbij Keith begint het te regenen. Dit keer een stuk flinker dan de kleine buitjes tijdens de rest van de dag. Geen probleem verder, wij zitten droog in de auto en vermaken ons prima met de mooie uitzichten.

Zonsondergang over Newtonmore

Weer in het hotel gaat Ewout voor een korte hardlooproute en hij is net op tijd terug voor het avondeten. Het is druk in de pub maar daar smaakt het eten niet minder om. We bedanken onze herbergier voor de tip, die blij is dat we het naar ons zin hebben gehad. We kletsen nog wat na met de jongens uit de keuken voordat de herbergier ons er vriendelijk uitzet. Nog even ons drankje opdrinken en dan lekker slapen.

Morgen gaan we op zoek naar de hulpjes van de kerstman, hopelijk is het weer ons nogmaals goedgezind. Duimen mag, dan lees je morgen of het geholpen heeft!

See ye later!

Dag 1 en 2, The long way north

Hiya!

Het is eindelijk weer zo ver, de vakantie is begonnen en we gaan weer naar Schotland! Alweer? Ja, alweer. Heel groot land, heel veel te doen. Dat is de beknopte versie. We kunnen er ook een epistel van 17 kantjes van maken, maar daar zijn we na een volle dag reizen ook gewoon te moe voor.

Dag 1 begint vroeg. Niet dat we nog zo veel moeten doen, maar je weet vast hoe dat werkt. Tegen tien uur zijn we eigenlijk wel klaar om te gaan en we hoeven pas om twee uur weg. Nog even op onze handen zitten, nodeloos dingetjes opruimen en schoonmaken. Onze lieve oppas Karin is de vorige avond al gebriefd, dus na enkele uren vervelen knuffelen we onze katten nog een keer en dan gaan we echt op weg. IJmuiden, here we come.

Dankzij een kleine wegafsluiting bij Vogelenzang duurt de reis iets langer, maar we hebben tijd zat. Al met al staan we om vier uur op het dek over de haven van IJmuiden uit te kijken, oftewel; het is lekker vlot gegaan. Het helpt ook dat we dit inmiddels voor de vierde keer doen, dan ben je voorbereid.

The King Seaways

Daarover gesproken, we lachen ons die middag en avond wat af om alle toeristen die met hele hutkoffers lopen te slepen en om vijf uur al zo’n verveeld gezicht hebben dat ze waarschijnlijk al om negen uur gaan slapen. ’s Ochtends zijn het vooral de mensen die zich niet beseffen dat er wel al land in zicht is, maar dan wel aan de andere kant van de boot.

Traditiegetrouw is er ook weer een troubadour aan boord en we denken niet dat we het nog hoeven te vertellen, goed is hij in ieder geval niet. Het avondeten ook niet trouwens, gelukkig is het ontbijt de volgende dag een stuk beter. Dit jaar waren we wel zo slim geweest twee spelletjes mee te nemen, helaas niet zo slim om te checken of ze wel compleet waren. Een spel is niet speelbaar, het ander gelukkig wel. Zo dood je toch een paar uur van je tijd.

Newcastle Harbour

Helaas duurt het ontschepen dit keer wel vrij lang, pas tegen tienen lokale (Engelse) tijd rijden we van de boot af en staan we in de file voor de douane. Als we eenmaal aan de beurt zijn staan we nog geen twee minuten stil. Je vraagt je dan toch af waarom het bij sommige auto’s wel zo’n enorme tijd duurt.

Nog een voordeel van dat we dit al vaker hebben gedaan: het eerste deel van de route kunnen we allebei dromen. Ewout rijdt inmiddels als een ware inwoner langs iedereen heen en al snel laten we Engeland achter ons en rijden we Schotland binnen. De eerste stop die we wilden maken gaat niet door. Het Jim Clark museum blijkt sinds mei dicht en gaat pas volgend jaar weer open wegens een grote verbouwing. Jammer maar helaas, dan proberen we het volgend jaar nog een keer.

South Queensferry

We stomen door tot aan Edinburgh, nu via een iets andere route, wat ons tot onder de Forth Rail Bridge brengt, met een spectaculair zicht op de inmiddels drie bruggen over de Firth of Forth. Geen van allen gaan we op, we rijden stroomopwaarts langs de Forth naar Stirling.

Plan twee voor vandaag is het Thistle Shopping Center in Stirling voor hardloop- en voetbalschoenen voor Ewout en kleding voor Chantal. Als we aankomen duiken we eerst een koffiezaak binnen voor een kop koffie en een oerdegelijke, maar smaakvolle tosti. Dat ging er inmiddels wel in, gezien ons ontbijt al zes uur geleden was.

De winkeltrip is zeer succesvol, nu wordt het alleen nog doorrijden om nog op een beetje schappelijk tijdstip bij ons hotel aan te komen. Ze weten dat we aan de late kant zijn en er is een tafel voor ons gereserveerd, daar hoeven we ons niet druk om te maken. De hele dag is het mooi zonnig weer geweest, maar rond Callander begint het langzaam te regenen. Geen probleem, we zitten toch droog. We nemen de kortste route naar Newtonmore, en het is iets over zevenen als we daar, met regen, arriveren.

The Glen Hotel, Newtonmore

Snel inchecken en aan tafel, we lusten wel weer wat. Dit werd vast ook wel geholpen door onze herinneringen aan het eten, en het stelt ons niet teleur. We blijven niet lang zitten na ons diner, we zijn allebei redelijk gaar van een lange dag in de auto. Vanaf morgen zijn de afstanden allemaal een stuk beter te behappen.

De uitbater geeft ons nog een goede tip voor de trip van morgen, nu maar hopen dat het weer een beetje oké blijft. Slaap lekker en tot morgen!

See ye later!

Flash Fiction Challenge: Ten Random Titles

Waves of destruction
 

There is one night a year when there’s a storm raging over the city of Raleigh. That night, a giant thunderstorm lingers over the town, the wind is howling, rain falls in enormous quantities and only bad people are out on the streets. By now it is almost a tradition, purge night. Because of the bad weather, criminals saw their chance doing their dirty work that night. Evidence is washed and blown away, thunder covers up any sounds and even the police aren’t out. If you have some business you want dealt with, purge night is the night.  

People kill their abusive spouse, shoot their boss or get rid of their enemy. It sounds harsh but it actually made the city a better place. Crime rates are low, few people have burn-outs on their jobs and there is almost no abuse. Everyone knows their time could be up by the next purge night if they do something stupid. Even school results are up because kids are afraid their parent or teacher will come after them.  

I tell you this because tonight is purge night. The whole day the sky has been dark grey, almost purple. It hot, even for a spring day and it looks like a heavy thunderstorm is about to unleash hell. I love purge night. Not because I get to kill people while getting away with it, but because of the beauty of nature. The violence that nature portrays is a work of art in itself. I feel humbled by it and it inspires me also.  

On that night I sit in my sunroom, glass on all sides and I’m just watching the storm unfold in front of me. I am armed with a camera, a notepad and enough coffee and energy drinks to keep me up all night. For some reason, I always get brilliant story ideas during purge night and I write a lot of poems. So, if it’s not a weekend day, I take the three days surrounding purge night off, so I can sleep and be totally prepared.  

As far as I know, I am the only one that treats purge night like this. Most people bunker down for the night, scared someone might come after them. Not me. I don’t do stupid things, I don’t insult anyone and I’m always friendly towards everybody. If you don’t do anything, there’s no need to fear anything.
Don’t want to be scared during purge night? Don’t do anything to upset people, simple as that. 

I have slept in today so I’m all ready for tonight. I eat a big breakfast and a big lunch but take it easy on the dinner. I don’t want to get sleepy after I’ve eaten or I’ll fall asleep. I lock all my doors and windows, shut drapes and turn off lights. I only create a small candlelit path to the bathroom so I can find my way. I grab a bag and raid my pantry, getting out everything I’ll be craving this night. Crisps, chocolate, peanuts, cookies, the works. A big bottle of soda, a bottle of water and a thermos of coffee also go in, as are a few cans of energy drinks. A party of one and no one’s invited.  

Out of a closet, I grab the cushions of the lounge chair and a pillow and blanket. During the storm, the temperature drops low enough to get really cold lying still in a chair. I don’t want any distractions this night. I don’t answer the phone or the door. Anyone who does that is surely killed, you would be an idiot to do so. By now darkness is falling and I’m putting the last of the coffee in the thermos and get myself installed. For the first time this year I’ve got a camera set up high, to film the night with all its wonders. Maybe I can use it to create more inspiration on moments when I have almost none. Just before the last sunlight drops, I check all my supplies one last time. Everything is within hands reach, I lie back, adjust the pillow and wait for the magic to happen.  

It’s almost like someone flips a switch. The sky turns that beautiful dark blue, the clouds roll in and the wind blows the rain almost horizontal. I start my camera and grab my notepad. Only a minute later the first lightning strikes. The first one is always magical and a benchmark for the rest of the night. It looked like the lightning hit home somewhere. Maybe a house, maybe an office, but definitely something. And if this was any indication for the rest of the night, this was going to be a good one.  

And it was a good one. At the end of the night I have written my notebook full of poems, stories and ideas, and I even didn’t need the energy drinks. It was so exhilarating there wasn’t a moment of drowsiness or fatigue. One lightning strike after another and almost constant thunder right above me. The rain was almost constantly horizontal and the wind howling around the house. If I’ve had to guess, the crimes on this night were probably very low. You would be an idiot to go out in that weather. 

I clean up all the mess I’ve made and go to bed, exhausted but fulfilled. The next morning, well, just after noon I wake up again and go and make coffee. Only then I look out into the street and it fills me with all sorts of horrors. Trees struck down and broken in the street, a layer of water of nearly half a yard. I see broken windows, roofs blown off, doors broken down and all kinds of rubble floating in the water. I turn on the news and see the whole city is a war zone. My street is one of the least damaged ones. There are trees fallen on houses, electricity lines broke due to rubble flying around. A lot of water damage, certainly in the lower parts. The river at the end of the village has flooded over and has taken parts of the highway with it. There is mud and rubble everywhere, and I’m guessing it will cause some diseases.  

I watch the whole news bulletin with my mouth hanging open. High buildings are struck by lightning and can’t function properly, probably for a while. Almost at the same time, I get a text message that my office is closed too. Water damage and no electricity, the office is closed until further notice. I don’t mind, looking at the news it will take some time for the city to recover. It was a purge night like no other. A high casualty but not because of purge-crimes but because of the storm and its consequences.  

When the news ends, I realise with a shock I need to check my house. I do a full tour but as far as I can tell, I have no damage. My garden looks okay, Some broken branches and plants. A lot of loose leaves but that is no problem. Even my façade hasn’t got a scratch. Seeing the news I’m one of the lucky few. Quickly I make myself some breakfast and get dressed. What this city needs now is people to help clean up the mess, and I intend to do just that. The storm has left waves of destruction behind. This was truly a purge night to remember. 

Flash Fiction Challenge: Something That Scares You

The writing trip
 

“I’ve got nothing anymore. Totally dry, no ideas, no storm of dialogue in my head, nothing.” Talia was in tears. Edward gave her a cup of coffee and handed her the box of tissues.
“Maybe it’s just a phase. Take some time off, read some books, go on a vacation. I’m sure it isn’t gone forever,” he waited for her to blow her nose, “It’s like a muscle, you just sprained it. Give it some rest.” Edward wasn’t sure it would actually help but he wanted to try everything to get her to stop crying. So far, it looked like it was working.
“I hope you’re right about this. I have tried everything to get it going again but so far nothing. It’s worth a try. I could take some time off work, I still have four weeks of free time to withdraw. Thanks for the idea, Edward.” 

When Talia got home she started to look where she would go. She had enough savings to actually go on a large vacation. With a list of essential places to visit in Europe, Talia set to work. It had cost her all weekend but she had a trip to look forward too. Taking time off work was easy, now it was waiting for her departure date. She called Edward with the good news.
“I took your advice and I’m going on a trip around Europe!” Even though the occasion was bad, she was excited.
“On your own? How brave!” Edward was genuinely surprised, “So you’ll be gone for four weeks?”
“Five, actually. It turns out I had a lot of free time left! I’ve already started packing and preparing everything. Will you drive me to the airport?”
“Of course I will drive you! But where will you be going?”
“I’ve got a ‘ten essential places in Europe’-list. A city, a nature park, an island. Something of everything. If this doesn’t get the writing juices flowing, nothing will.” Talia was determined it would work. 

The day of departure came and a couple of hours later she had arrived in the beautiful region of Tuscany. With a glass of wine on a terrace, with the beautiful hills in front of her. She was in an orchard, and could pick an orange from right above her head. With pen and paper in front of her, Talia tried to think of a story. Two hours later she had taken many photographs, but not had a single idea. After four days in Italy,  still not a single idea. On to the next.  

Place number two and three struck out as well. Talia now had hundreds of photo’s, but not one story. Not even a single word. She had no luck in the city either, better yet, she was happy to leave there. Too busy, too hastily and crowded. Number five was a beautiful place, but no inspiration had come to her. By now she felt somewhat better, Edward had been right about her being stressed and needing the time off. She was still depressed about not being able to write, but by the looks of it, it wasn’t getting any better soon. 

Five, six and seven were nice. That was about all she could say. She was happy she visited it, but if she had never done, not much had been lost. Talia had made hundreds of notes about recipes and meals, and was now thinking to make a photo annexe recipe book. She had made daily diary entries about her travels, making sure she would remember then in ten years. Travelling alone wasn’t so bad as she had always pictured it, and that made even Edward happy, even though he was still at home. Still no stories though. Talia tried not to think about it, but it got harder with the day.  

At stop eight she was sure something was brewing in the back of her head but it never came out. She was now working on the photo/recipe book to keep her mind occupied but Talia lacked real concentration. She had two chances left by the time she reached her penultimate place. She could make some spectacular photos in the abandoned places, but it didn’t make her writing juices flow. Realising her five weeks were almost over, Talia started to panic. What if her writing talent would never return? What would she do with her life then? The office where she was working was nice, but not something she wanted to do for the rest of her life. She steadied herself, “no panicking yet, not until I have reached my last destination”. 

The moment Talia landed and drove out into the country, she felt at home there. Beautiful, rugged nature, not as hot as the Mediterranean countries and really nice people. She had a blast touring through the lands, made hundreds of photos, but still no ideas. She had five days to spend there, by the second day she was fed up. It was raining and the wind was howling outside of her cottage. Talia made a big cup of coffee, grabbed her pen and paper and climbed into the bay window. Outside, the trees were blown in all directions, the water of the lake was foamy white and the sky was all kinds of grey. It was beautiful, it was soothing and it was spectacular. Sitting in that bay window, Talia saw all four seasons pass her by and without noticing, had written four poems.  

Talia never left that bay window, only to get more coffee or something to eat. By the time it had become too dark to look outside, she had written a dozen poems and three short stories. And she had an idea for a novel she could work on. The next morning the weather had improved and Talia walked to the lakefront. She felt calm, at ease, home. Right then and there she decided to call Edward. Only thinking about her real home made her muscles freeze up again, so she knew she had made the right decision.
“Edward, I have written twelve poems and three short stories yesterday. I even have an idea for a novel I’m currently plotting. You were right, I haven’t lost it!”
“What wonderful news, Talia! I’m so happy for you! So now you can return with a positive note?” He was genuinely happy for her, that made her scared for his reaction.
“Yeah, about that. I’ve got some other news as well. I will be coming back, but not for long. I’m going to live here, Edward.” The line fell silent.
“What do you mean exactly?” he asked, I heard a tremble in his voice.
“I feel at home here. I have never felt more at home. I have made up my mind. If I want to have a writing career, I have to take the plunge. It’s now or never.” Now my voice was trembling.
“But I’ll lose you…” He was on the brink of tears.
“I know, but it’s either losing you, while you can visit me, or losing my ability to write. If I lose that, I’d rather be dead.” 

Flash Fiction Challenge: Random Photo Exercise

*************************************************************
This challenge required to go to Flickr, choose a photo and write a story from the inspiration. I can’t place the photo here because of the rights, but if you want to see the picture, it is by Geoff Moore, and it’s still on Flickr.
*************************************************************

Skye 

When Milo first saw her, he didn’t really see her, just the pile of books she was carrying. It was such a mesmerising sight that he followed her for a while. Sadly she was lost in the busy marketplace. But that meeting stuck. Milo asked around who she was, and some of the local villagers told him her name was Skye. They spoke in hushed tones about her but he couldn’t figure out why. He decided he wanted to meet her, and even though people were reluctant to tell him, he found out she lived just outside of town.  

So Milo went out, with a pack full of food and his favourite books. Beyond the town was a mountain, and it was said that she lived in one of the caves there. It took him some time to find it but eventually, he found the cave. It was clearly her home, but she wasn’t in it. Milo retraced his steps back to a clearing in the woods and sat down to have lunch. Halfway through his sandwich, he heard someone singing. It was beautiful and he was so mesmerised he followed the sound. Reaching another clearing he saw her, carefully picking berries from a bush. She was stunning, and Milo just stood there, watching. Slowly she turned around to him.
“Hello there, can I help you?” Only when she took a step forward did Milo realised she was talking to him.
“Yes. Hello. Gosh, you’re beautiful. Uhm, I mean, you’re Skye, right?” he was embarrassed about how he was acting. Hopefully, she wouldn’t notice.
“Yes, I am Skye. What can I do you for? Is your wife sick or do you need better-growing crops?”
She kept staring at him and it made him nervous.
“Wife? I don’t have a wife, I don’t want anything from you,” he grabbed one of his books out of his bags, “I saw you the other day, carrying a whole stack of books. I was hoping I finally found someone to share my passion with.”  

Skye took another step forward. It was the first time someone didn’t want something from her. She was wary he was telling the truth, but she had to look in his eyes to be sure. Milo, in return, got scared that she came closer to him without saying a word. Was she going to hurt him? Now she stood before him and looked him in the eyes. To her surprise, he was telling the truth. He had nothing he wanted from her but companionship. He was lonely and had no goals in life. Meanwhile, Milo was frozen in his place, the book still extended in mid-air. Satisfied, Skye took a step back and grabbed the book he was holding. 

“Have you read this book already? I loved it, it must be one of my favourite books at the moment.” Skye slowly leafed through the book, careful not to damage anything.
“I have read it many times. It is my favourite, I love getting lost in the world it creates.” Milo had gotten over his fear and was smiling. They both sat down and talked about the books for a while. Then Skye became silent and looked away. 

“Why are you not afraid of me like the rest of your village?” Milo heard sadness in her voice but didn’t understand why.
“Is there a reason to be afraid of you? You are not like the other villagers but that is no reason to be afraid of you.” He had no idea what she meant.
“Have you never heard the stories they tell about me? The things they accuse me of?” She looked at him. His eyes told her he had no idea what she was talking about.
“They say I am powerful. They say I am the darkness. They say I instil fear in the hearts of many, it is even said the devil himself is afraid of me.”
He thought about her words for a second.
“You’re just different. You don’t live in the village and choose to live another life than they do. That makes you weird. That daft superstition of them does the rest. To cope with someone who is different, they make up stories about you. The last thing they want is more people choosing to live differently, it is a form of self-preservation.” Milo shrugged and took another bite of his sandwich. 

He was wise for his age, but also oblivious to what was going on around him. Or he just refused to give into the stories and really wanted to see the person behind the façade. It brought a smile to Skye’s face, something she hadn’t done for a long time. She was happy to have a companion, she too, was lonely. 

Milo came to see her every day. They had lunch together and talked about books, life and everything in between. Every day he stayed a bit longer and in the end, he took up residence in one of the caves. There was no real attraction between them, they just enjoyed each other’s company. Milo even helped her with her potions and slowly realised she was everything the folk tales had told him. But he didn’t care, she was sweet and a true friend. By now there must’ve been stories about him in the village, too. Neither of them cared. Both had never been happier and Milo finally had a goal in his life, being Skye’s assistant.  

Milo once thought that her eyes changed to match the sky. It was only now that he realised the sky changed to match her eyes. She was the nature spirit he had always heard about. Seeing her in action made everything click in his head. He had even more reverence for her than he already did. He loved the way she worked with nature, and now he knew why. What a fitting name for such an amazing woman.  

One night he stood on the mountain top while Skye was working her magic. He looked out over the valley below and realised all of those people were alive right now because of her. She made the rainfall to water the plants, to provide the water they drank. And what did they do in return? Be afraid of her and telling hateful stories about her, about them. She could destroy them with a blink of an eye and still she helped them. If they only knew. 

Flash Fiction Challenge: Hope In The Face Of Hopelessness

Rainfall
 

‘Welcome to Rainfall, we hope you love it as much as we do!’
It was a weird welcoming sign, but for anyone actually living in the city, it made perfect sense. This was by far the city with the worst weather any day of the year. Built in the closed-off side of a valley, with steep walls towering over the village. All the buildings in the small town were built on poles so that all the rainwater would do no permanent damage. The river was further down, but the villagers of Rainfall had no need for the river. Everyone had a big water collector, all the water they could need fell down on them. Being this high up in the mountains meant they had the purest water you could think of.  

On the other side of the mountains was an area with a much warmer climate. But the villagers had no intention of moving. They loved it here. Having that warm weather also made that this small town had at least one thunderstorm a week. The warm weather collided with the cooler air high up in the mountains, creating fireworks below. Rainfall had its own Thunder-festival during summer when the thunderstorms were most frequent. Games, food stalls, cake-baking contests, it was a proper village feast. And during that one week, all the kids could stay up late with their parents to wait for the thunderstorm.  

Rainfall had two large village halls, one on the north side, and one on the south. Big enough for all the villagers and with walls that could open to let the wind flow through the building. There was a walkway going from one hall to the other. Big flat boulders in the main street, high enough to keep dry feet and covered by colourful umbrellas. There wasn’t a house in this town you couldn’t reach without staying dry. Over the years, the trees were steered into each other, creating thick canopies in the town parks. Townspeople had invented the hanging gardens, to grow crops and the beautiful flowers spread everywhere. Even though Rainfall held honour to its name, with enough water falling from the sky to last some cities for a year, no one owned an umbrella. 

It was a tight community, everyone knew each other, but that was part of the attraction of the village. With only one road leading to it, not many tourists visited the village, but the ones that did, either left within the day or stayed forever. That’s also what happened to me. I’m Ysabelle or Ysa for short. I came to this town now already ten years ago. My first trip as a single woman, coming out of a bad relationship. I always had a thing about places nobody would go to. I stumbled upon the town of Rainfall in an article and immediately knew I wanted to visit it.  

I got out of that relationship, cried my eyes out for a week, then stumbled around for another month but then took a radical decision. I had some savings from working overtime, my way of staying out of the house. I sold everything I owned, said goodbye to my family and friends and went on a trip with no set return date. Rainfall was my halfway mark, or at least, from what I had planned. The moment I arrived in town, I knew I would never leave. The weather was different from back home, but I hated the humid summers. I was a fall and winter type, sitting at home by a warm fire or going out after a heavy rain. And there is one thing people fail to realise when they hear how much it rains in Rainfall, everything is luscious and green. The nature surrounding this village is so wonderful in colour and diversity, you have to see it to believe it. And yes, winters can be harsh, but that’s when we have fire pits everywhere and tabletop days and tea parties.  

My family thought I had gone mad when I told them I was going to live here, but after some explanation, they accepted my decision. But after my brave decision, there was one problem. People don’t leave Rainfall, so there was no house for me. Here it only happens once every fifty years or so that a house became available. So I made a plea with the village council that I wanted to live in Rainfall. I was put before a committee to determine if I was going to be accepted into the community. When I passed that, the whole village came together to build me my own cottage. It is exemplary for this town, once you’re accepted, they’ll do anything for you. 

But I have to hurry, I have a cake for the baking competition and I’m helping with the knitting stall. Yes, you heard me correctly, a knitting stall. Sheep fare well in our weather and what better to do with their wool then knitting warm clothes for winter? So each year at the thunder-festival we teach the young kids how to knit, and take orders for the elderly who aren’t able anymore. On the side, I also sign the occasional autograph in one of my books. The creativity has started flowing the moment I started living here and I can make a living off of the sale of the books now.  

“Good morning, Ysa!” I hear when I enter South Village Hall.
“Good morning, Tom. Lovely day today, isn’t it? It smells like a thunderstorm is brewing in the mountains. Could be we have a winner tonight already!” I walk over to the mayor of Rainfall, Tom is always in for some small talk.
“Yes, I feel it, too. Shall I help you carrying that knitting basket?” he takes over the heavy basket.
“Is that your famous lemon and lime cheesecake you have there?” Tom points at the cake stand I’m carrying. It has a purple cover on it so he’s guessing what could be under it.
“Indeed it is. I have found some good lemons this year in the valley below, and the cottage cheese is directly from the dairy farm. I have a feeling this could be a winner, Tom.” Even though he is a judge in the baking competition, he is also a friend. He knows I have been perfecting my recipe for years now. The last couple of years I was runner-up, but I’m really hoping to win this year.
“I’m already looking forward to tasting it, Ysa. One of the perks of being the mayor!” He laughs, and I can’t help but laugh with him.  

I deliver my cake at the competition table and make sure my name tag is placed on my cake. We had a slight mishap two years ago when two similar cakes had no tag with them. Even the bakers couldn’t tell anymore which cake belonged to them. Both cakes didn’t win, but even if they did, they would’ve split the prize. I was the only one with a cheesecake but the organisation didn’t want to take risks.  

I made my way over to the knitting stall and started to unload my basket. I was the first one so I decorated the stall and set up for the others. It was still early but the first kids were already at my stall.
“Miss Ysa, I started on my shawl but I got stuck, can you help me, please?” one of the little boys extended his whole knitting project. I pulled two chairs from the back and sat him down.
“Of course. Let me see where you got stuck.” An hour later I already helped three kids with their problems and had set two others to work. It’s a busy day but I love to see the kids at work, enjoying the fact they are creating something themselves. 

During a short break, a group of older kids comes to me, a little ashamed. They haven’t decided who is going to talk to me, so I ask the first question.
“Can I help you?” one of the kids looks up to me and finds his confidence.
“Ysa, we were wondering if you would like to come to the school and give a course in creative writing? We have started to read your young adult book in class and we like it a lot. But some of us want to write as well, so we asked the teacher if he could give us some writing tips. Then he told us to ask if you would like to do that?”
I am so touched it takes me some effort to not hug all the children and start crying. So I crouch down to their level and look at all of them.
“I would love to. Please tell Mr Tom that I’ll contact him for the details. Thank you for asking me, children. I’ll see you in class soon.”
The kids run off, totally happy that they got what they wanted, and I’m sure now frantically searching for their teacher. I feel guilty but take an additional five minutes to calm myself down before returning to the knitting stall. 

The rest of the day goes by so fast I’m surprised it’s dark by the time we’re done with all the knitting kids. I clean up my stuff and fish out some coins out of my pocket. I get my plate of dinner and join the other villagers on the long tables that are set up in the Hall. Each night during the Thunder-festival we have a communal dinner before we clear out the hall and set up for the night. Outside it’s still raining, but clouds are already breaking open, showing the beautiful canopy of stars behind them. An hour later the hall is empty and people start rolling out their mattresses and lighting small candles to have some light in the Hall. Tom gives a small speech as mayor and with everyone clapping, he opens the roof.  

This is Rainfall, so in the roof of the South Village Hall, there are actually two roofs. A normal, outer one, and a glass one underneath. Only opened during special days and festivals, it’s a special moment every time. These nights are basically one giant picnic, but it’s so much fun. Drinks and food, games and friends, and of course waiting for the thunderstorm. Slowly some of the younger kids fall asleep while the sky turns a strange purple. A storm is coming, but most parents wait it out before waking them up again. It must be so nice to grow up in a town like this.  

An hour later the storm is finally there. Kids are woken up and all the candles are put out. Everyone lies down and looks up to the sky. When the first lightning flashes across the sky, all the villagers start cheering. But that dies down when the lightning strikes become more frequent. Even though we get a lot of thunderstorms around here, the kids are in awe with every flash. To agree with the kids, it is a spectacle through the glass roof of the Hall.  

It takes the storm an hour to die down, and slowly people start to fall asleep around me. Together with one of my best friends, we are one of the last to lie down again and enjoy a good night sleep. The next morning I wake up, a little bit stiff but handed a cup of coffee almost the second I sit up. The Hall starts to fill with hushed chatting and the smells of breakfast. By the time everyone is awake, the breakfast buffet opens and the Hall is filled with laughter and the sound of eating. All of us help to clean up the room before returning home for a shower and fresh clothes. And then we do it all over again, the festival lasts the whole week. This is why this town is so awesome. Wouldn’t you want to live here? 

Dag 13 en 14, Niet echt een happy end

Hiya!

Deze ochtend werden we wakker in het drukke Derby. Onze kamer had geen ontbijt dus we zitten op tijd weer in de auto. Vandaag het laatste stuk naar Londen, de verwachting is dat het een vrij eentonige route gaat worden. Vorige avond hebben we de route al uitgeschreven en we komen makkelijk de stad uit. We passeren onder Nottingham door en zakken weer naar het zuiden. Als we door Melton Mowbray rijden komen we de grote gele M tegen en we halen daar een snel ontbijt.

Het is even wat anders dan de andere dagen, maar we hebben ook niet veel zin om te zoeken. Het is er voor een zaterdagochtend behoorlijk druk en zijn blij als we de weg weer op gaan. Verder naar het zuiden en net voor Corby zien we tegen de heuvel het kasteel van Rockingham liggen. Het is iets moeten we maar denken.

We rijden via Milton Keynes, en Ewout stuurt ons de stad in. Deze stad is in ieder geval om een ding bekend, de fabriek van het Red Bull Formule 1 team. We stoppen voor het hoofdgebouw waar er een auto te bewonderen is en verder niet echt iets. Ewout neemt een hoop foto’s en vind het toch leuk dat we zo dichtbij konden komen.

Door een foutje in het inpakken moeten we nog even een winkelcentrum in. Dat doen we ook in Milton Keynes. Het is een soort Zoetermeer met een enorm winkelcentrum en eenmaal binnen hebben we het gevoel dat we de hel zijn binnen gestapt. Het is zaterdagmiddag en je kunt over de hoofden lopen. We vinden de winkel die we zoeken, kopen wat we moeten hebben en haasten ons de deur weer uit. We houden allebei niet van winkelen en dit is niet ons idee van een leuke uitstap, maar we zijn wel geslaagd.

Na de hel van het winkelcentrum kwamen we in de volgende hel terecht. Lunch bij nog maar een keer de grote gele M, inmiddels eind van de dag en mogelijk nog drukker dan vanochtend. Het is een andere M maar niet minder chaotisch. Met volle maag gaan we de weg weer op en de rest van de weg is inderdaad niet inspirerend. We zijn blij als het hotel in zicht komt en we ploffen moe op ons bed.

We komen een beetje bij van de drukte en duiken de bar in. Een drankje, een hapje en dan gaan we verder kijken. Voorzichtig beginnen we onze volgende vakantie te plannen ondanks dat we de volgende dag nog een hoogtepunt hebben, de NFL wedstrijd van de Saints!

Zo ver komt het niet. Middenin het plannen van onze volgende vakantie krijgen we een telefoontje wat niemand wil krijgen. Onze lieve oppas heeft geconstateerd dat onze grote rode kater ziek is. Samen met mijn moeder zijn ze bij de dierenarts geweest en hij is echt ernstig ziek.

Gelijk besluiten we de volgende dag naar huis te gaan. Van de wedstrijd kunnen we toch niet genieten als onze poek thuis ziek is. De DFDS is niet meer te bereiken, dus we boeken gewoon een andere overtocht. Slapen doen we die nacht niet echt en de volgende ochtend is het nog donker buiten als we opstaan. Het is half 6 en we hebben de boot om 9 uur. Om kwart voor 6 stappen we in de auto en we zien het langzaam licht worden terwijl we naar Dover rijden.

Keurig om 8 uur staan we in de rij voor de boot en stipt op tijd varen we weg van het Britse vasteland. De zee is behoorlijk ruw en recht lopen lukt niet. Gelukkig is het maar anderhalf uur naar de overkant. Alles duurt voor ons nu lang, maar we hebben contact met thuis en het ziet er naar uit dat Tom een beetje opknapt.

We zijn ook weer keurig op tijd aan de overkant en pakken de snelweg. Om half 1 moeten we in België even stoppen voor wat te eten, maar om 3 uur zijn we thuis. Onze lieverd ligt wat apathisch op een handdoek in zijn doos, maar hij reageert wel op ons. We worden ingelicht over de laatste dag en pakken onze spullen uit de auto. Er is nog niet duidelijk wat het precies is, een echo morgenochtend moet uitwijzen of het een ontsteking is, of toch een tumor.

Als we weer alleen zijn komt Tommy een beetje tot leven en lijkt hij wat te willen drinken. Hij is te uitgeput om het te snappen en we geven hem twee spuiten met eten. Hij is wat alerter, al wil lopen niet lukken. De avond blijft het een beetje hetzelfde, maar we willen hem niet alleen laten. We doen ploegendienst. Ik ga even slapen en Ewout blijft bij hem. We wisselen om de anderhalf uur, maar om 4 uur gaat het heel slecht. Tommy begint te trillen en reageert amper meer. We bellen de dierenarts, dezelfde waar hij eerder die dag is geweest, en leggen alles uit.

Ze zegt ons gelijk te komen. We kleden ons in recordtempo aan, laden Tommy in z’n mand en spoeden ons naar de dierenarts. Daar aangekomen bevestigt ze onze vermoedens en onze diepste angst. Hij gaat het niet halen. 1 á 2 uur maximaal, hij reageert nergens meer op en is al ver weg. We moeten hem in laten slapen. Hij heeft het hele weekend pijnstilling gehad, dus pijn heeft hij niet. We willen hem ook niet laten lijden en dit is de beste oplossing, hoe moeilijk ook. Ik neem hem in mijn armen en we nemen afscheid van onze grote vriendelijke reus.

Een verdovingsspuit is al genoeg, hij strekt nog een laatste keer zijn naar ons poot uit en dan zien we het leven uit zijn ogen verdwijnen. We houden hem vast tot hij er echt niet meer is. Het is duidelijk dat hij gewacht heeft totdat wij thuis waren en daar zijn wij hem eeuwig dankbaar voor. De dierenarts is een schat en steunt ons enorm. Ze gunt ons alle tijd en beantwoordt alle vragen. Ik stel ouders en de oppas op de hoogte en dan gaat Tommy weer mee naar huis. We brengen hem graag zelf naar het crematorium en op deze manier kan Mickey ook nog afscheid van hem nemen. Ze heeft zich het hele weekend niet laten zien, maar neemt op haar manier wel afscheid van haar maatje.

De ochtend is gevuld met heel veel tranen en verdriet en voor de tweede keer in 24 uur zie ik het licht worden. Tommy lijkt te slapen en ziet eruit alsof hij zo weer wakker wordt, maar helaas zal dat nooit meer gebeuren. De oppas komt nog afscheid nemen van Tom en dan gaan we naar het crematorium.

Ook daar is het een en al emoties, maar dat hoort er bij. We wachten een uurtje en dan kunnen we Tom voor de laatste keer mee naar huis nemen.
Hij krijgt een mooi plekje naast Kitty, die hij vast al weer gevonden heeft op de eeuwige jachtvelden. Hij was met zijn 10 jaar eigenlijk veel te jong, maar hij heeft een luilekkerleven gehad. We hebben hem op de wereld gezet, en we hebben hem er ook weer afgehaald. De cirkel is rond, al hadden we liever nog veel langer van hem genoten.

Tommy

We zijn blij dat we onze vakantie hebben afgebroken en thuis waren voor hem. Het is raar in huis, al komt Mickey gelukkig wel weer naar ons toe. De komende dagen zullen nog wel heel heftig zijn, wat er helaas bij hoort. Al met al hebben we een goede, leuke supervakantie gehad en over een tijdje kunnen we er vast ook positief op terug kijken. De volgende keer dat we in Schotland zijn zullen we in ieder geval een drankje doen op Tommy.

Tommy

Tommy Albrecht 15-04-2007 – 02-10-2017

Lieve Tommy,

Je was veel te jong,
Veel te lief,
Mijn kindje,
Een enorme goedzak,
Onze suikerspinner,
Lief tegen iedereen,
Stiekem meer een hondje dan een kat,
Een enorme miauwer,
Een vreselijke knuffelkont,
Een wereldkat.

We zijn zo blij dat je gewacht hebt tot we thuis waren maar we gaan je zo vreselijk missen!
Rust zacht, geef Kitty een dikke knuffel en we gaan je nooit vergeten.

Dag lieverd <3

Back to top