Tags

, ,

Vanuit de bar waren we daar weer.
Het was een wat vreemde dag maar ondanks alles hebben we het goed naar ons zin gehad.
Het ontbijt vanmorgen viel een beetje tegen, het was ook geen menu maar een gewoon buffet. Met genoeg in onze maag om het te redden tot de lunch gingen we op weg.

Ewout had de route bepaald en we gingen via de A86 op weg naar Spean Bridge. Vooral veel bochten uiteraard, maar ook heel veel bomen en heuvels. Op een gegeven moment kwamen we het eerste Loch van de dag tegen: Loch Laggan. Aan het einde van dit Loch stond een mooie stuwdam.

Vanaf Spean Bridge was het op naar Fort Augustus, via Loch Lochy (origineel) en Loch Oich. Daar aangekomen moesten we wachten op de draaibrug van het Caledonian Canal en na de noodzakelijke sanitaire bezigheden gingen we de bergen in op zoek naar Nessie. Na een lange klim via Loch Tarff kwamen we, na een aantal keer door schapen opgehouden te zijn, bij de rustige kant van Loch Ness aan.

Loch Tarff

Loch Tarff

We vinden het wel jammer dat we geen enkele reactie hebben gehad op ons prachtige optreden op het nieuws..
Zonder dollen, een mooie waterpartij met prachtig uitzicht op de bergen, maar geen teken van leven van Nessie. Beetje jammer, maar je kan niet alles hebben. Weer een zeer mooie route met prachtige vergezichten, en heerlijk onoverzichtelijke situaties met scherpe bochten en vrachtwagens uit het niets.

Na de mooie uitzichten op Loch Ness slingerde de weg verder richting Inverness. Zoals mijn vader de MacDonalds kan vinden, zo kunnen wij de Tesco vinden. Auto geparkeerd en door de miezerregen naar de winkel. Heerlijk dat ze hier in de grote supermarkten al tijd toiletten hebben. Al gauw hadden we onze lunch gevonden, maar gezien ondergetekende heel veel last had van buikpijn, ook nog maar even naar de medicijnenafdeling. Een hele hoop doosjes voor van alles en nog wat, maar niet wat we zochten. Vragen aan de 3! medewerkers die bij ons stonden leverde ook niets meer op dan het advies naar de apotheek te gaan. Eenmaal bij de kassa kwam een van de drie medewerkers nog aangerend, ze had toch iets gevonden! het was wel niet helemaal wat we bedoelden maar wellicht hielp het? Zie die service maar eens in ons landje te krijgen.
Helaas hielp het goedje niet zoals bedoeld, maar we waren blij met de vriendelijkheid.

Het weer was inmiddels iets minder geworden. Het miezerde, maar met de wind maakte het vooral erg koud. Eenmaal in Inverness was het even zoeken want ze hebben hier de neiging om parkeerplaatsen een keer aan te geven en daarna maar eens te kijken of je zelf slim genoeg bent om het te vinden. Dat levert even wat frustratie op maar al gauw hadden we de parkeerplaats gevonden. Met buikpijn de auto uit en even rondkijken in het plaatsje. Gelukkig is het er niet zo toeristisch, en ook niet zo druk als Stirling. Het is een mooie plaats, al maakte de regen het er niet beter op. We hebben wat rondgelopen, wat in de winkeltjes gekeken, en wat souvenirjagen gedaan. Maar helaas werd de buikpijn erger en hebben we een vroegtijdig einde gemaakt aan onze tocht door Inverness.

Terug in de auto en lekker naar het hotel. Ewout besloot gewoon de grote weg terug te nemen zodat we er sneller zouden zijn. Ondertussen was ik al in slaap gevallen en heb ook helemaal niets meer meegekregen van de terugreis.
Eenmaal bij het hotel voelde ik me al iets beter, maar nog niet goed genoeg dus dan maar even plat.
Een hapje lunch en twee uurtjes rust en we voelden ons beiden beter. Voor mij was de buikpijn wat gezakt, en Ewout was wat meer uitgerust van het vele rijden. Wat pijnstillers er in en op naar The Glen Hotel voor de avondmaaltijd.

Het blijft ons verbazen hoe vriendelijk de mensen hier zijn. Eenmaal in de pub bleken alle tafeltjes gereserveerd of vol, maar bij navraag aan de bar konden we toch blijven voor het eten. ‘Alles is gereserveerd maar dat is geen probleem, we schuiven wel wat met de tafels hoor. Ga maar lekker zitten.’ Geniaal. Weer een heerlijke en grote avondmaaltijd verorberd, Ewout een burger en ik BBQ-ribs. We hebben nog geen voor- of nagerecht gegeten, maar we zouden ook niet weten hoe we het zouden moeten opeten. Na afgerekend te hebben en een verbaasde ‘Oh, Thank you very much, much appreciated!’ door de fooi, weer lekker naar het hotel en rustig loungen in de bar.

Vanavond op tijd naar bed en er op tijd weer uit. Ofschoon we vandaag 240 km hebben gereden, gaan we morgen ongeveer dezelfde afstand doen, alleen dan langs de kust. We zullen morgen veel moois tegenkomen dus we willen genoeg tijd inruimen om te kunnen stoppen als we dat willen.
John O’ Groats (vernoemd naar Jan de Groot, die hier de ferrydienst begon, ja de Nederlanders zijn overal!) is de noordelijkste plaats in Groot-Brittanië, en het belooft een schitterende route te worden langs de kust. Hopen dat we morgen internet hebben, anders krijgen jullie wellicht zondag een overdosis van twee verhalen.

Morgen zullen er ook weer wat meer foto’s op Facebook verschijnen, gezien vandaag met de regen niet echt ideaal was, en gezien de fotografe voor pampus lag in de auto. Morgen weer een nieuw verhaaltje, maar voor nu, oogjes dicht en snaveltjes toe!