*************************************************************

Om te ontsnappen aan een zombieaanval moet je onderduiken door in je eentje diep in de bossen te gaan leven.
Maak een lijst van spullen die je mee zou nemen, en bedenk daarbij waarom je die zou meenemen.

*************************************************************

Het is eindelijk gebeurd. Dat waarvan iedereen altijd zei dat het absoluut niet mogelijk was is dan toch gebeurd. En iedereen verklaarde mij altijd voor gek dat ik voorbereid wilde zijn op deze gebeurtenissen. Nou, ik lach ze nu vierkant uit! Een paar maanden geleden werd er op het nieuws gemeld dat er een raar nieuw virus was uitgebroken. Op zich geen reden voor paniek want dat gebeurt immers wel vaker. We hebben de vogelgriep gehad, ebola en noem het maar op. Verontrustender werd het toen bleek dat er steeds meer mensen aan bezweken en er maar geen oplossing kwam. Totale pandemie en iedereen in rep en roer. Veiligheidsmaatregels ingesteld en toen leek het beter te worden.

Tot de doden weer op begonnen te staan en de omvang van de ramp duidelijk werd. Inmiddels is de Zombie Apocalyps begonnen. Het is ieder voor zich en ik heb mijn huiswerk gedaan. Ik trek diep de bossen in en duik daar een tijd onder. Nu rest mij niets anders meer dan mijn tas te pakken en er vandoor te gaan. Jaren geleden heb ik een trekkersrugzak gekocht van een behoorlijk formaat en na veelvuldige tochten in de bossen kan ik er comfortabel mee lopen. Mijn vertrouwde wandelschoenen staan al bij de deur, net als mijn jas. Met rugzak en al loop ik naar de garage, geruisloos gevolgd door mijn hond die zeker ook meegaat.

Ik schuif wat spullen opzij om bij de doos te komen waar mijn noodvoorraad in zit. Het survival handboek wat bovenop ligt gooi ik aan de kant. Die hoef ik niet mee te nemen na die cursus vorig jaar. Voorzichtig haal ik mijn survivalmes en jachtmes uit de doos tevoorschijn. Het survivalmes bevestig ik aan mijn riem, het jachtmes aan mijn been zodat de punt van de schede netjes in mijn schoen valt. Zo ben ik voorbereid op elke klus en kan ik elk beest villen en mezelf beschermen. De grote zaklamp is als volgende aan de beurt. Handig voor licht, en door zijn gewicht, ook handig als knuppel.

Rustig pak ik alle zip-lock zakjes en kijk ze allemaal na. Flossdraad, panty’s, lippenbalsem, mini wodka, tampons en wat maandverband. Het klinkt alsof ik netjes en verzorgd het bos in ga, maar elk van de items heeft zijn meerwaarde. Flossdraad voor vallen, panty’s voor filtering, vissen vangen, warm blijven en nog tig opties. Lippenbalsem om mn lippen te beschermen, maar ook om wondjes dicht te houden. De wodka, tampons en maandverband dienen allemaal voor eerste hulp.

Ik pak ook het kleine tinnen doosje met mijn stormproof lucifers, vuurstaal en wat tondel. Ook in een zip-lock, want als er iets droog moet blijven is dit het wel. Het zakje met eerste-hulp items verdwijnt ook in mijn rugzak. Nog een zakje met een flesje WD-40, Deet en een stuk zeep gaan in mijn tas.

Terwijl ik de grotere items pak besef ik me waar ik mee bezig ben en ik stop even. Niet alleen wordt de omvang van mijn taak mij duidelijk, ik realiseer me ook dat ik nu niet handig inpak. Ik haal alles weer uit mijn tas en spreid alles voor mij uit. Eerst maar de spullen die ik niet snel hoef te pakken. Het kleine pannetje voor eten en drinken en de bol paracord gaan onderin. Gevolgd door mijn extra kleding – een paar stuks ondergoed en sokken, twee shirts en een lichtgewicht broek. De zuiveringsbuis voor water gaat er daarna in. De zip-locks met het kleine spul en de reservezakjes verdwijnen vervolgens de tas in. Een notitieboek en wat timmermanspotloden voor de stille uurtjes en om niet gek te worden van eenzaamheid stop ik ook in mijn tas. Nu nog mijn droogvoer en water, twee rollen ducttape, goed voor alles, en de zaklamp. In een zijvak stop ik een doos kogels en aan de voorkant hang ik een hamer. Mijn lichtgewicht slaapzak met zeil gaan bovenop.

Ik pak de checklist vanuit de doos en loop alles na. Voor mijzelf heb ik alles. Nu het rugzakje van mijn hond. Hij is inmiddels ook getraind in het lopen met dat ding om en het hindert hem niet. In zijn rugzak stop ik een opvouwbare bak voor eten en water, droogvoer voor hem en een fles water. Een compacte handdoek en extra lijn stop ik er ook nog in. Ik check zijn lijst om te kijken of ik alles heb.

Hij heeft de rugzak al gehoord en komt braaf bij mij staan terwijl ik hem de rugzak omdoe. Sommige mensen zouden mij voor gek verklaren maar ik vind het logisch. Hij is mijn maatje en daarbij kan hij me beschermen en helpen. Als er mensen zijn hoort hij ze eerder en hij is goed in jagen op klein wild. Daarbij heb ik dan tenminste iets om tegen te praten. Hoef ik niet tegen een volleybal te gaan praten als de tijd voortduurt. Hij schudt zijn vacht en blaft om mij te laten weten dat het goed zit.

Ik sta op en loop naar de kleine kluis achter de gereedschapskist. Kalm maak ik hem open en pak mijn pistool en extra magazijn. Ik check of alle onderdelen werken en stop hem in het holster aan mijn schouderband van de rugzak. Als laatste pak ik mijn leatherman tool en stop die in mijn broekzak.

Nu met de rugzak klaar loop ik terug naar de keuken en pak een zip-lock met wat kleine dingen, wat zout, suiker, bouillion en wat energierepen voor onderweg. Ik vul mijn veldfles met water en stop dat als laatste in de tas. Ik geef mijn hond een laatste grote maaltijd en eet zelf ook nog wat. Nog een laatste keer kijk ik om me heen, ik trek mijn jas aan, doe de rugzak om, klik de hond aan de riem en trek de deur achter mij dicht. Ik bedwing mijn angst en emoties en met wat hervonden zelfvertrouwen stap ik het bos in.