*************************************************************

“Terwijl ik het gezicht in de pompoen aan het snijden was, kwam het tot leven en…”
Maak een verhaal met deze zin als opening, wordt zo creatief als je zelf wil.

*************************************************************

Eindelijk is het Halloween! Het leukste feest van het hele jaar en ik was er helemaal klaar voor. Het huis helemaal versierd, de tuin griezelig gemaakt voor alle kinderen die langs gaan komen en de grote kom met snoep al bij de voordeur. Er rest mij nog maar een ding om te doen, de Halloweenpompoen voor bij de deur. Dit jaar was ik, geheel voorbereid, naar een pompoenboerderij gereden om een mooie uit te zoeken. Hij lag wat achteraf maar hij was groot en perfect oranje.

Dat het een feestmaal voor mij alleen zou worden was geen probleem, het idee van een relatie had ik allang achter me gelaten. Blijkbaar was het voor mij niet bestemd en dat was prima. Inmiddels had ik besloten het anderen dan maar goed naar de zin te maken en dat was precies wat ik vanavond ging doen. Kinderen blij maken door ze te laten schrikken en griezelen, en ondertussen tandartsen blij maken met al het snoep dat ik uit ging delen. Nu die pompoen nog.

Op internet had ik een goed filmpje gevonden om een mooi gezicht te snijden en enthousiast ging ik aan het werk. Bovenkant er af, binnenwerk er uit en het deksel met zorg terug lijmen op de rest. Voorzichtig tekende ik het gezicht uit voordat ik begon met snijden. Een lekker eng gezicht zodat de kinderen zullen griezelen. De ogen zagen er goed uit en zodra ik de mond af had moest ik even achteruit stappen om van mijn werk te genieten. Met het mes nog in mijn hand deed ik twee stappen en bewonderde ik de pompoen. Tot het gezicht begon te vervormen.

“Hey schatje, doe jij je minnaars altijd pijn voordat je ze een kusje geeft?” De pompoen knipoogde en ik liet gillend het mes uit mijn handen vallen. Ik denk dat mijn zenuwen het begaven, want iets later werd ik op de keukenvloer wakker door hard gehuil vlak bij mijn hoofd. Ik draaide me om om te zien waar het geluid vandaan kwam en was blij dat ik al op de vloer lag. Het was de pompoen die het geluid veroorzaakte. Bijna viel ik weer flauw maar het gehuil klonk zo hartverscheurend dat ik me zorgen begon te maken.

“Is.. is alles ok?” begon ik voorzichtig. Ik kon me bijna niet voorstellen dat ik daadwerkelijk tegen een pompoen aan het praten was, maar dat huilen klonk zo.. menselijk.

“Ja.. wel.. maar.. je schrok.. van.. mij!” klonk er tussen de snikken door.

“Is dat niet een klein beetje logisch? Je bent een pompoen en je begint ineens te praten.” Ja ik was toch echt aan het praten met een huilende pompoen. Ik ging rechtop tegen een keukenkastje aanzitten en probeerde me te bedenken hoe ik een huilende pompoen gerust ging stellen.

Doordat ik nu minder bang probeerde te zijn leek de pompoen al wat tot bedaren te komen. Het huilen ging inmiddels over in zacht snikken en terwijl ik naar hem keek leek hij helemaal niet eng.

“Laat ik me eerst even voorstellen.” Ik kijk de pompoen aan met een, wat ik hoop een open blik is. Hij lijkt verder te kalmeren.

“Ik ben Liah, heb jij een naam?” Ik kijk hem hoopvol aan. Wat volgt heeft het midden tussen neeschudden en weer beginnen met huilen.

“Dan geef ik je een naam. Ik noem je Jack, dat lijkt me passend. Wat jij Jack?” Hij stopt en kijkt me aan, zijn gezicht schiet terug naar de enge grimas die ik hem gaf, maar hij lijkt lang zo eng niet meer.

“Ik denk dat ik Jack een mooie naam vind, net als dat ik jouw naam heel mooi vind Liah.” Jack is nu helemaal gestopt met huilen en nu pas valt zijn mooie stem mij op.

“Ik moet het toch vragen, hoe kan het dat je kunt praten?” Ik kijk Jack aan, hij lijkt niet verbaasd dat ik het vraag.

“Eerlijk gezegd weet ik het niet, ik denk dat het te maken heeft met Halloween. Ken je de verhalen over deze feestdag?” Ik weet niet precies hoe, maar hij kijkt me vragend aan. Blijkbaar kijk ik vragend terug want hij gaat verder met zijn verhaal.

“Men gelooft dat de grens tussen dit rijk en het rijk der doden tijdens Halloween zo vaag is, dat geesten de grens over kunnen naar deze wereld. Als ik zou moeten gokken denk ik dat het daar mee te maken heeft dat ik ineens kan praten.” Jack lijkt zelf bevredigd met dit antwoord en ook ik besluit dat het wellicht de meest aannemelijke verklaring is.

Midden in de nacht besef ik pas dat we al de hele dag op de keukenvloer zitten te kletsen. Ik ben Halloween vergeten, ik ben de kinderen vergeten en ik ben de rest van het eten vergeten. Het voelt alsof ik een oude vriend ben tegengekomen en we bij hebben zitten kletsen over het leven.
Dat is ook het moment dat ik me af ga vragen of Jack zo zal blijven of dat hij na Halloween weer terug veranderd in een ‘gewone’ pompoen. Gelijk daarna ben ik bang dat het echt gebeurt. Ik lijk mijn soulmate gevonden te hebben, wat als hij straks ineens een doodnormale, niet pratende pompoen wordt?

Uiteindelijk zeg ik hem om vier uur in de ochtend welterusten en laat ik hem achter op het aanrecht. Met angst in mijn hart ga ik naar bed en met dezelfde angst word ik een paar uur later weer wakker. Ik sta op, doe mijn slaapkamerdeur open en de agst valt weg. Van beneden hoor ik zijn onmiskenbare stem zingen en ik hoor het geluid van pannen op het fornuis. Snel kleed ik mij aan en ontdek een tweede wonder in mijn keuken.

Blijkbaar was Halloween dit jaar een magische avond geweest en waren mijn gebeden verhoord. In mijn keuken vond ik niet mijn pompoen Jack, maar de meest knappe man ooit, met de onmiskenbare stem en glimlach van Jack. Hij draait zich naar mij om en begint van oor tot oor te grijnzen.

“Goedemorgen schatje, of nou ja, goedemiddag eigenlijk. Heb je trek?” en hij houdt een bord met pannenkoeken omhoog. Ik stort bijna weer ter aarde en zo mogelijk begint hij nog meer te grijnzen.

“Wat… wat is er gebeurd?” Ik moet het aanrecht vastpakken om mezelf overeind te houden.

“Ik denk dat er nog een wonder gebeurd is. Uiteraard weet ik het niet zeker, maar ik ben wel blij dat het zo is. Jij niet?” Ineens schiet de onzekerheid over zijn gezicht. Ik probeer helder na te denken maar het enige wat ik zie is die knappe man, met die mooie stem, die brede glimlach en dat gevoel mijn soulmate te hebben gevonden.

“Kom hier en laat me nooit meer los, Jack.”

Inmiddels vertellen we nog steeds iedereen het verhaal van de pompoen met Halloween. Wel in een aangepaste versie want wat er echt gebeurde op die Halloween, dat blijft ons geheim. En nog elk jaar geven we het grootste Halloweenfeest mogelijk. Niet alleen om de kinderen blij te maken, maar vooral om onze liefde te vieren.