*************************************************************

De eerste creatief schrijven opdracht in het nieuwe jaar. Naar het goede voorbeeld van mr. Chuck Wendig heb ik ook een lijst gemaakt met populaire films en series, en daar een mashup van geschreven. Ik rolde een 8 voor Sherlock en een 16 voor Interview with the Vampire. Happy reading!

*************************************************************

“Ok, de dictafoon loopt. Wil je alsjeblieft vertellen wie je bent, wat je doet en van welk ras je bent.” De journalist was zo zenuwachtig dat hij moeite moest doen om zijn stem onder controle te houden. Hij had maanden toegewerkt naar dit moment, om eindelijk de grote Sherlock te kunnen interviewen.

“Mijn naam is Sherlock Holmes, ik ben een consulting detective en ik ben een vampier.” Sherlock sloeg zijn benen over elkaar. “Was dat wat je wilde horen of moet ik nog meer persoonlijke informatie citeren?” Hij keek de journalist aan.

“Nee, nee. Dit was genoeg. Wil je dat ik je vragen stel, of wil je gewoon je verhaal vertellen terwijl ik wat dingen opschrijf?” De journalist was nog steeds heel zenuwachtig en liet zijn potlood vallen door de blik op het gezicht van Sherlock. Alhoewel hij zo uitkeek naar dit gesprek, het was toch wel griezelig om tegenover een vampier te zitten.

“Begin maar met wat vragen, dan kunnen we een niveau bepalen. We kijken vanaf daar wel verder.”

“Euhm, goed, dan beginnen we met een vraag. Hoe ben je een vampier geworden?” De journalist keek vragend op van zijn papieren.

“Dat is de eerste vraag? Ok, ik denk dat we het niveau hebben vastgesteld. Zoals elk goed verhaal, begint dit verhaal met een goede vriend. Ik zocht een flatgenoot en een vriend stelde me voor aan dokter Watson. Watson was net teruggekomen van een missie in Afghanistan. Daaruit leidde ik af dat het een mens was die goed bevelen kon opvolgen, en als dokter kon hij mij goed bijstaan bij mijn werk en andere zaken. Toen wist ik uiteraard nog niets van zijn andere… euh.. probleem.” Sherlock ging verzitten en nam een slok van zijn thee.

“Mag ik vragen waarom je het nodig achtte om een flatgenoot te zoeken?” De journalist wist niet zeker of het verstandig was hem te onderbreken maar hij moest het gewoon vragen.

“Jij bent duidelijk het jongste kind uit een groot gezin. Ik achtte het nodig omdat we hebben over Londen in 1881. Huizen waren niet goedkoop en zo veel geld verdiende ik in die tijd nog niet. Met een flatgenoot konden we de kosten delen en had ik gelijk iemand die mij kon ondersteunen met allerhande zaken. Is dat een antwoord op je vraag?”

De journalist durfde eigenlijk niets meer te zeggen en knikte alleen nog maar een bevestiging. Hij hoopte alleen maar dat Sherlock door zou gaan met zijn verhaal. Gelukkig voor hem zat Sherlock inmiddels op zijn praatstoel.

“Goed, als ik na die… vraag door mag gaan met mijn verhaal. Ik besloot dokter Watson tijdens mijn zaak met de politie mee te nemen en hij bracht het er tijdens die eerste zaak wonderbaarlijk genoeg, goed vanaf. Hij had duidelijk een veel lager intelligentieniveau dan ikzelf, maar dat was ook niet mijn verwachting. Hier en daar maakte hij een slimme opmerking en hij volgde uit zichzelf al de opdrachten die ik hem stelde. Aan het einde van de zaak bleek dat Watson ook goed met een pistool om kon gaan en daar was ik positief door verrast.” De thee moest inmiddels goed koud zijn, maar dat weerhield hem er niet van hem toch op te drinken.

“Het was pas na onze eerste zaak dat ik achter het duistere geheim van Watson kwam.”

“Die eerste zaak, dat was de zaak ‘Een studie in roze’ toch, als ik mij niet vergis?” De journalist had zijn tong weer teruggevonden en wilde Sherlock laten zien dat hij zijn huiswerk goed had gedaan.

“Als je me blijft onderbreken zitten we hier nog wel een paar dagen. Ik weet dat je onderzoek hebt gedaan, en ik ga ervan uit dat je dit soort details allang weet. Dan is er totaal geen reden om dat allemaal op te rakelen als ik het weet, en jij het ook weet.” Sherlock sloeg zijn armen over elkaar en keek de journalist aan.

“Euhm, ja… sorry. Alsjeblieft, vertel verder. Ik zal je niet meer zomaar onderbreken.” De journalist kreeg het benauwd van de houding van de man tegenover hem.

“Goed, zoals ik al zei, het was pas na die eerste zaak dat ik achter het duistere geheim van Watson kwam. Hij was bij mij ingetrokken en had mevrouw Hudson ontmoet. Ze leken het goed met elkaar te kunnen vinden. Het was even puzzelen om het meubilair te mixen, maar ook dat was snel opgelost. Het grote probleem kwam pas bij het diner. Op dat moment kwam de aap uit de mouw en legde Watson met horten en stoten uit wat het probleem was.

Een vampier, Watson. Hem overkomen in Afghanistan maar inmiddels helemaal gewend aan de situatie. Kun je voorstellen, iemand met mijn intellect die zoiets verteld wordt? Nu weet ik dat het universum tot veel in staat is maar ik had dit nooit voor mogelijk gehouden.” Sherlock schudde demonstratief zijn hoofd en wilde nog een slok thee nemen. Zijn beker was leeg dus wenkte hij de serveerster voor meer thee.

“We hebben er een hele avond en nacht over zitten praten. Hij heeft me letterlijk elk klein detail uitgelegd en alle voors en tegens tegen elkaar afgezet. In het begin duizelde het me dat er zo’n grote gemeenschap was, maar we hebben het natuurlijk wel over Engeland in de negentiende eeuw. We hadden alleen een krant en niet zoiets als het internet.” De laatste opmerking was bijna beledigend van aard en de journalist wist niet of hij zich aangevallen moest voelen.

“Nou begrijp je wellicht wel, nou eigenlijk denk ik dat je het niet begrijpt, dat het leven als vampier voor mij heel wat voordelen op zou leveren. Iemand met mijn intellect die eeuwig de tijd heeft om allerlei soorten van informatie tot zich te nemen en uit te diepen… Ik kan grote daden verrichten met zoveel tijd. Het was dan ook snel dat ik Watson vroeg om mij op te nemen in het bestand der vampiers en met wat overtuigingskracht van mijn kant was dat snel geregeld.”

Nu werd de journalist enthousiast want dit was precies waar hij zo graag meer informatie over wilde hebben. De gewilligheid was van zijn gezicht af te lezen en onbewust leunde Sherlock iets naar achteren, weg van de journalist.

“Het daadwerkelijk een vampier worden, hoe gaat dat precies in zijn werk?” vroeg de journalist in een kinderlijk opgewekte toon. Hij was zo enthousiast dat hij over de tafel heen leunde, en totaal vergat dat er nog spullen op de tafel stonden. Sherlock had het in de loop van het gesprek al aan voelen komen, maar toch was hij even verrast door de manier van doen van de journalist.

“Is dat nou echt alles waar je op uit bent? Een sensatieverhaal terwijl je de kans krijgt om een groot man te interviewen?” Sherlock keek de journalist indringend aan. Hij lette vooral op zijn uitdrukking en maniertjes, om te bepalen wat deze man precies van hem wilde.

“Nee, je wilt geen sensatieverhaal, je wil zelfs nog verder gaan. Dit hele interview is alleen maar bedoeld om opgenomen te worden in de gemeenschap van de vampiers.” Hij zuchtte even. “Als dat is wat je wil… Kom mee naar buiten, daar hebben we wat meer privacy.” Sherlock stond op en de journalist greep snel zijn spullen bij elkaar. Sherlock liet de man voorgaan, niet omdat hij nou zo beleefd was, maar om de dictafoon die nog op de tafel stond mee te grissen.

Eenmaal buiten stuurde hij de journalist een wat donkere steeg in. Halverwege de steeg hield Sherlock halt.

“Weet je zeker dat je dit wilt?” Hij keek de man aan. Als een puppy zo blij keek hij terug en Sherlock zag de vastberadenheid in zijn ogen. “Goed, draai je maar om.”

Hij beet de journalist in zijn nek en genoot van zijn avondmaal. Sherlock dronk hem leeg tot op een paar druppels na, en liet hem op de grond zakken. Alles wat belangrijk was pakte Sherlock mee, de achtergrondinformatie, het notitieblok en alles waar zijn naam maar op stond. Zuchtend stopte hij alles in zijn zakken en liep sjokkend de steeg uit. De journalist liet hij voor dood achter in de verlaten steeg.
“Idioot.”